musing.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom

    Welkom op mijn weblog!
    Na een lange periode van blessures, waaronder hielspoor, ben ik voor de zoveelste keer aan het opbouwen. En dat opbouwen gaat met ups en downs, soms heel goed en zonder pijn, andere keren met grote moeite en komt er toch een klein (hielspoor?)pijntje terug.
    Voorlopig heb ik plannen genoeg, maar ik pin me nergens meer op vast. Vanaf nu gaat het hardlopen om genieten onderweg en maar zien hoe ver en waar ik kom. Geen schema's meer, niet koste wat het kost een hoog tempo lopen en geen vaste plannen meer.
     
    Mijn hardloopplannen
    (alle onder voorbehoud):
    4 sept: TTM, Tilburg
    18 sept: kwart marathon, Cranendonck
    9 oktober: halve marathon, Eindhoven
    20 november: 7heuvelenloop, Nijmegen
    17 december: HM AdventureRun, Ameland
     
     
    E_stherD
     
     
     
    Laatste artikelen
    Na een aantal dagen proberen hier alles naar mijn zin te krijgen, heb ik besloten om te stoppen met mijn blogje op punt.nl. Vanaf nu zullen mijn blogjes te lezen zijn op www.musingesther.wordpress.com Ik ben daar nog niet helemaal klaar met alle instellingen en foto's, maar het 1e blog is er al te lezen.
    Hopelijk vinden jullie mijn belevenissen leuk genoeg om me te volgen naar wordpress.com en hoor ik binnenkort daar jullie reacties.
     
    Groetjes, Esther
     
    Lees meer...
    De komende dagen ben ik nog druk bezig met het updaten/vernieuwen van mijn blog. Nog even geduld en dan is alles weer netjes en hopelijk precies zoals ik het wil :)
    Lees meer...
    Enige tijd geleden vroeg Ronald op twitter een gids voor de verkenning van het parcours voor de marathon Eindhoven. En omdat ik zelf ook wel nieuwsgierig was hoe het nieuwe parcours zou zijn, bood ik mijn diensten als pakezel en gids aan. Na wat heen-en-weer gemail prikten we een datum. Toen konden we nog niet vermoeden dat we uitgerekent de allernatste dag van het jaar uitkozen voor een rondje lopen en fietsen.
    Met de fiets achterop de auto reed ik naar het TU terrein, waar we hadden afgesproken als startpunt. Een groot deel van de ochtend was het droog geweest, maar op het moment van vertrek begon het te regenen. Eigenlijk was ik liever warm en droog in de auto blijven zitten, maar voor een parcoursverkenning in de auto was RR niet naar Eindhoven gekomen, dus gingen we vol goede moed op weg. Ronald met lange broek en regenjasje en ik in mijn charmante regenpak.
    We waren nog niet zo heel lang onderweg, of de regen stopte en we kregen het warm. Wat volgde was een striptease in een bushokje en daarna gingen we weer verder, ik zonder regenpak, Ronald in korte broek en shirtje.
    Af en toe kregen we een behoorlijke bui over ons heen, maar meestentijds was het redelijk droog of miezerde het wat. Een zonnetje was fijner geweest, maar het weer kon de pret niet drukken. Al lopende, fietsende en kletsende gingen de kilometers snel voorbij. 
    Pas toen we weer terug waren in het centrum ging het echt hard regenen en even dacht ik nog het rondje stiekum in te korten, maar Ronald had natuurlijk zelf de route in zijn Garmin staan, dus helaas. Door de stromende regen gingen we over het 18Septemberplein, langs het station, de Parklaan, terug richting Markt, Stratumseind, het beroemde bruggetje en eindelijk de finish op het Stadhuisplein.
    Het liefst was ik nu een kroegje ingedoken voor een warme chocomelk, maar Ronald wilde zich eerst omkleden. En gelijk had hij natuurlijk, dus snel terug naar het TU-terrein. In de stromende regen gebruikte ik mijn denkbeeldige zweep om hem aan te zetten tot een sneller tempo. Hup hup, sneller!!
    Na een omkleedsessie in onze auto's (wat een gedoe, droge kleren aantrekken zittende op een autostoel), gingen we in 1 auto naar het centrum, waar ik mijn welverdiende chocolademelk alsnog kreeg. Heerlijk!
    En daarna was het tijd voor mijn 1e keer sushi eten. Ronald koos voor ons samen van alles uit en ik liet me verrassen. De sake vond Ronald duidelijk lekkerder dan ik het vond, maar de Sushi, Tepenyaki, en weet ik veel hoe het allemaal heette, waren wel erg lekker. Vooral de laatste gang, de garnalen, smaakte geweldig. Wat ook maar goed was, toen we de rekening kregen.... *slik* Ik zal jou nog eens laten kiezen wat we eten RR!!!
    Ondanks de regen was het een heel gezellig dagje, dank voor je gezelschap en ik hoop dat ik een kleine bijdrage heb kunnen leveren aan een mooi nieuw PR voor je, Ronald!
    Lees meer...
    Sinds ik vanaf half februari eindelijk verlost ben van de hielspoor, ben ik behoorlijk zoekende geweest naar hoe nu verder. Wat wil ik met het hardlopen, welke kant ga ik op en hoe kom ik daar blessurevrij. Naar mijn mening zou het blijven landen op die hiel vragen zijn om een nieuwe pijnlijke periode met hielspoor, en daarom ging ik op zoek naar een manier om niet meer te landen op die rothiel.
     
    Ik begon te googlen op internet, las wat verhalen over landen op de midden/voorvoet en volgde een clinic barefootstyle-running. Niet lang daarna won ik op twitter een paar vff's en kon ik aan de slag. In gedachten zag ik mezelf al soepeltje lopen op die goriallavoeten, maar de werkelijkheid was anders.... Mijn rechterkuit vond er niks aan en verkrampte, met als gevolg een ruime week looprust.
     
    Daarna volgde ik een clinic waarbij de Nike Free werd uitgeprobeerd. Een heerlijk schoentje, waarbij het landen op de middenvoet ook noodzakelijk is. Misschien zou het lopen op een schoen die net iets meer steun gaf dan de vff's beter voor mij zijn.  Opnieuw ging ik googlen en lezen en besloot ik de Kinvara's aan te schaffen. Saucony is altijd mijn favoriete loopschoen geweest, vandaar deze keuze.
    En ze liepen lekker! Totdat opnieuw mijn kuit niet meer wilde en ik tijdens een training letterlijk aan de grond genageld stond door een zweepslag en ik niet voor- of achteruit kon. Gevolg 2 weken looprust en weer opbouwen met korte stukjes.
     
    Opnieuw tijd voor bezinning. Wat is nu beter? Blijven landen op de hiel met alle mogelijke problemen daarvan of toch doorgaan en proberen die overstap te maken? Met natuurlijk alle mogelijk problemen daarvan....
    Ik besloot te gaan lopen zoals ik altijd deed. Gewoon stevige neutrale schoenen, met goeie steun en demping en de zooltjes van de podotherapeut. Niet dat die ooit geholpen hadden een blessure te voorkomen, maar toch... Wel met de bedoeling kortere passen te nemen, lopen met een hogere pasfrequentie en landen onder mijn zwaartepunt.
    Opnieuw een paar prima trainingen, maar aiaiai, ik voel weer een klen pijntje onder mijn hiel. Geen hielspoorpijn, maar toch...
     
    Ik word er af en toe een beetje moedeloos van, want wat kan ik dan wel. En hoe moet ik verder. Ene dag wil ik dit, andere dag wil ik dat. De ene keer beslis ik dit, het volgende moment kom ik er weer op terug. Ik wil landen op de middenvoet zonder last van mijn kuit, ik wil trails lopen, ik wil sneller worden, ik wil verder lopen, ik wil technisch beter gaan lopen, ik wil de halve van Eindhoven lopen, ik wil ik wil ik wil.... Veels te veel tegelijk.....
     
    Tijd voor beslissingen dus.
     Zo doorgaan met twijfelen is niks. Ik moet gewoon kiezen wat ik wil en daarvoor gaan, ongeacht de consequenties.
    Daarom volgde ik gisteren een training bij Eindhovenloopt, een loopgroep in Eindhoven. In april had ik al eens een training gelopen en die beviel goed, maar was toen naar mijn idee niet in te passen in mijn schema's. Nu ik na de zweepslag voorlopig zonder schema loop, was het toch wel weer iets om opnieuw uit te proberen.
    Voordeel van lopen bij een loopgroep, is de trainer die meteen aanwijzingen kan geven over mijn loopstijl. Waar moet ik op letten, hoe loop ik, hoe is mijn houding. En de loopscholing, waar ik eigenlijk een hekel aan heb (maar die wel heel nuttig is) hoort natuurlijk bij zo'n training. En aangezien er aan mijn techniek heel wat te verbeteren valt, is die loopscholing niet verkeerd.
    Bovendien is het sociale aspect ook belangrijk. Het drankje na afloop in het Stadspaviljoen was zeer gezellig. Iets wat ik totaal niet kende bij de AV waar ik eerder lid van was.
     
    Knopen doorhakken dus......
    Voorlopig blijven de vff's en de Kinvara's in mijn kast staan. Ik pak weer mijn Triumph's en de Nimbussen voor de trainingen. Ik ga 1 of 2x per week trainen bij de loopgroep, afhankelijk van mijn werkrooster. De ander 2x per week ga ik lekker alleen lopen. Ik ga zorgen dat ik sterker word, dat ik de periode met pijntjes achter me laat en dat er aan de snelheid gewerkt word.
    Kortom, ik ga er weer voor en vertrouw erop dat er nog een mooie hardlooptoekomst voor me ligt.
    Lees meer...
    De bedoeling vanmorgen was een heel rustig duurloopje door het bos. Zo'n 10km lopen, weer iets verder dan vorige week. Vooral niks overbelasten, pijn = ho stop en genieten van een mooie omgeving.
    (het Ven op de grens van Valkenswaard, mijn beginpunt)
     
    Nadat ik een route, gemaakt op afstandmeten.nl ,door een stukje onbekend bos in mijn Garmin had gezet, ging ik op weg om die route te lopen. Het begin was geen probleem, mooi breed bospad langs de Valkenswaardse Golf. Het brede pad werd steeds smaller, maar bleef goed begaanbaar.
    Het enige dat mij zorgen baarde, waren de borden op de hekken langs de golfbaan: Rooster voor wilde zwijnen. Aangezien ik aannam dat die roosters er dus niet lagen om de zwijnen binnen de hekken van de golf te houden, nam ik aan dat die dieren aan mijn kant van het hek moesten lopen. Erg prettig vond ik dat idee niet, maar ach, het zou toch toeval zijn als ik ze tegen zou komen.
    Het bos werd steeds dichter, het pad steeds smaller, maar ik liep nog steeds langs de golfbanen en ook steeds weer langs roosters. Ik ging er nog steeds van uit dat die zwijnen banger voor mij zouden zijn dan ik voor hun, maar ik hoorde ook steeds meer geritsel in de struiken. Vogels, Esther, gewoon vogels of andere kleine diertjes. Niets van aantrekken. Ik bleef steeds meer om me heen kijken, af en toe te veel en dan moest ik ff moeite doen om rechtop te blijven, want wortels en dennenappels waren er meer dan voldoende op mijn pad.
    Ik liep ondertussen langs het riviertje de Tongelreep, het meandeerde door het bos en mijn pad liep er precies langs. Garmin gaf mooi de route aan en ik kwam zo'n beetje bij het gedeelte waarvan ik wist dat er geen pad meer zou zijn. Volgens het kaartje zou ik een klein stukje rechtsaf door het bos mijn weg moeten zoeken om weer op het volgende pad te kunnen komen. Maarre.... ik liep langs dat water en dus niet langs een bosbied waar ik wel even doorheen zou banjeren. Het riviertje was te breed om overheen te springen en in natte voeten had ik niet echt zin. Ik liep steeds verder van de Garmin route af..... Wat was wijsheid? Gewoon doorlopen of terug, of alternatief lopen, dan maar niet volgens Garmin? Ik koos ervoor om linksaf te gaan en verder te lopen langs de Golfbaan. Dan maar terug naar de grote weg en daar zelf weer verder zoeken naar leuke paden.
    Totdat ik opeens borden tegenkom met Verboden Toegang... eh...hoezo dat dan? Ik loop toch gewoon door een bos? Waarom verboden toegang. Nou ik ga echt niet terug richting die wilde zwijnen, ik loop gewoon door. Of zou dit gebied een soort broedgebied voor die rottige zwijnen zijn? En krijg ik ze straks allemaal achter me aan? Ik houd me voor dat ik mijn fantasie in toom moet houden. Stel je niet aan en loop gewoon lekker door!
    Dan kom ik op een 4sprong, alle 4 de paden zeggen: veboden! Tsja, jammer dan, gewoon door. Ik loop ondertussen in een mooi stukje natuur, aan de geluiden te horen niet zo heel ver van de Eindhovenseweg, dus ik loop lekker verder. Er staan hier een paar huizen... jemig, als je daar als gezin zou wonen, zou je dagen nodig hebben om elkaar tegen te komen. Blij dat ik daar niet hoef te poetsen en gras te maaien :)
    Na een laatste stukje door verboden terrein, loop ik opeens weer langs de bekende weg, waar ik dagelijks in de file sta. Mooi zo, terug richting Valkenswaard, via het fietspad. Enige probleem: dan kom ik dus niet aan mijn 10km..... Denken denken en dan steek ik de weg over om aan de andere kant weer het bos in te gaan. Een deel van het bos dat ik denk te kennen, van de lang geleden duurloopjes met AVV. Ik weet ongeveer de weg terug naar de auto.... denk ik....
    Totdat ik dus een smal paadje tegenkom, rechts het bos in. Ik twijfel niet lang en ga dat paadje in, stukje rechts, links, heuveltjes op en af, een ander pad induikend als ik opeens uit moet wijken voor mountainbikers, nog maar eens rechts en linksaf, om plotseling te ontdekkken dat ik dus echt niet meer weet welke kant ik op moet....
    (ik was de heuveltjes in dit bos vergeten)
     
    Nou is dit bos niet zo groot dat je er dagen in rond kunt zwerven, maar als ik te ver afbuig en bij de Heikant uitkom is het toch een pokke-eind terug, en stel je voor dat ik in Waalre uitkom.... dan is het nog verder terug.
    Ik loop op goed geluk nog een keer links, rechts en plotseling zie ik op mijn Garmin in een hoekje van het kaartje, een lijntje lopen van mijn originele route. Yes, zo lang ik maar probeer die kant op te lopen, kom ik vanzelf weer op bekender terrein. En ja hoor, uiteindelijk kom ik langs de sportvelden in Valkenswaard en weet ik weer waar ik ben. Wonder boven wonder niet echt ver van mijn auto vandaagn. Phieuw!
     
    Uiteindelijk ben ik na 10km weer terug bij de auto die trouw op me staat te wachten met een heerlijke fles water voor me. Moe, bezweet, maar met een goed gevoel over het lopen. Nergens op gelet, niet op tempo of hartslag, aangezien ik dat niet kan zien als ik een route loop via Garmin, zonder continue op knopjes te moeten drukken.
    Dit soort loopjes moet ik gewoon vaker gaan maken, nergens op letten en toch heerlijk lopen door de mooie natuur rondom Valkenswaard.
    Lees meer...
    Het zal niemand ontgaan zijn dat we in Nederland 2 warme zomerdagen hebben gehad met temperaturen boven de 30 graden. Als je lekker kunt niks doen, een heerlijke temperatuur, maar als je wilt gaan sporten toch wat minder prettig.
    Dinsdag wilde ik eigenlijk toch wel weer een kort loopje doen, ik had een rondje van 5km in gedachten, maar besloot te wachten tot het voorspelde noodweer bijna zou losbarsten. Mijn idee was: lopen als het ging betrekken, stukje in de regen als het kon en dan binnen zijn voor het echte onweer zou losbreken.
    Dus toen het om 8 uur opeens donker werd, besloot ik dat dit het moment was om te gaan lopen. Omkleden en naar buiten dus. Het was nog steeds behoorlijk warm, maar toch wel goed te doen met lopen. Het begon te waaien, dat zorgde voor een beetje verkoeling. Na een kleine kilometer sloeg ik een fietspad in langs de weilanden. En toen zag ik de 1e bliksemflits, gelukkig nog verweg, maar na de blikseminslag thuis van goed 2 weken geleden, vond ik het toch iets minder prettig. Maar ja, het was nog ver weg, dus ik liep gewoon door. Na 2km begon het steeds meer te bliksemen en ook steeds iets dichterbij. Maar ja, als je al 2 km langs open weilanden hebt gelopen en je moet er nog maar 1 verder, dan draai je niet om. Dus liep ik door. Ze dicht mogelijk langs de rand met bomen aan de kant van de weg. Want, zo redeneerde ik, als de bliksem inslaat dan zal die eerder een hoge boom uitzoeken dan per se mij te willen raken. Toch? Ik was blij dat ik aan het einde van het pad de Dommelsche woonwijken weer in kon duiken.
    Zonder dat het regende, bliksemde het behoorlijk om me heen. Volgens mij is de hoge hartslag die Garmin gemeten heeft niet van het hardlopen, maar vooral van spanning om de bliksem.
    Na 35min was ik heel blij dat ik weer thuis was! Het gebeurt niet vaak dat ik de korste weg naar huis neem en dan blij ben dat ik kan stoppen met lopen :) Weer een les geleerd: bij naderend noodweer, blijf je binnen!
     
    Gisteravond tijdens mijn loopje, was de lucht zo mooi blauw. Ik moest gewoon even stoppen om te proberen dat over te brengen op een foto.
    Lees meer...
    Via Run2Day Eindhoven kreeg ik de kans om mee te doen aan een clinic Chi Running, gegeven door David van der Linden. Daarom zat ik zaterdagmorgen om 9.30 in de kantine van Atletiek Eindhoven (erg mooi geworden trouwens!).
    Na een inleidend praatje en een theoretische uitleg over het hoe en wat van chi running gingen we met z'n allen de regen in om het geleerde in de praktijk te brengen. En dat viel nog niet zo mee. Alleen al het rechtop staan, heupen boven de knieen, schouders boven de heupen. Ontspannen, alleen je chi aangespannen (onderste buikspier) bleek voor mij errug moeilijk. Want hoe span ik een spier aan die ik nauwelijks weet te vinden? En dat ook nog eens zonder andere spieren aan te spannen. Maar met een beetje hulp stonden we allemaal in de juiste houden.
     

    En toen we eenmaal wisten hoe we moesten staan, mochten we de baan op om te proberen te lopen op de chi running methode. Licht voorover hellen en op het moment dat je denkt te vallen, je benen bewegen. Het enige dat je moet doen is je knie buigen, voet omhoog en weer neerzetten. En vooral: onder je zwaartepunt landen en kleine stapjes maken. Klinkt heel simpel, maar in de praktijk toch niet zo eenvoudig.
    De metronoom ging aan en we probeerden het ritme van 180 stapjes per minuut te pakken te krijgen. Nu had ik dat al eens eerder geprobeerd, maar het is echt niet zo eenvoudig.
     
    Ik kreeg de tip om nog kleinere pasjes te nemen, terwijl ik echt dacht dat mijn pasjes niet nog kleiner konden. Toch nog maar meer aandacht aan besteden.
    Na een afsluitend praatje van David, kon ik naar huis met heel veel nieuwe ideeen.
    De chi running methode is een methode waar ik in theorie totaal achter sta en die ik graag wil gaan proberen. De komende weken/maanden ga ik eens op mijn eigen manier aan de slag met deze methode, maar als ik dit echt onder de knie wil krijgen, zal ik na de zomer toch ook een cursus moeten gaan volgen. Want dit is een looptechniek waarbij je veel feed back en begeleiding nodig hebt.
     
    Vanmorgen was het tijd voor mijn "duurloopje". Sinds de zweepslag van 2 weken geleden had ik pas 2x een klein stukje gelopen en dat wilde ik vandaag een stukje uitbreiden. Eerst begon ik met lopen op chi running methode. Althans... lopen... het was meer stilstaan, rechtop staan, chi aanspannen, voorover hellen en lopen. Weer stilstaan en weer opnieuw proberen. Na 1,5km had ik genoeg van het proberen en liep ik lekker verder op mijn eigen methode, zwoegend en hijgend. Zo'n 3 weken van weinig/niet trainen en dat in combinatie met de hoge temperaturen, viel me toch wat tegen. Na 4,5km was mijn rondje gelopen. Hoewel ik wel verder had willen lopen, heb ik het toch maar hierbij gelaten. Stukje bij beetje maar weer opbouwen en vooral zorgen dat ik niet weer opnieuw een blessure oploop. De plannen voor dit jaar liggen al een heel eind vast, en ik wil ze graag allemaal uitvoeren. Dus geduld (alweer!) en vooral niet te snel te veel willen.
    Komende week weer een klein stukje uitbreiden!
    Lees meer...
    Na een paar Pinksterdag rond gestrompeld te hebben, besloot ik dinsdag dat de plotselinge "stop-ho, tot hier en niet verder" van zaterdag meer was dan zomaar een spierpijntje. Dus was het tijd voor een fysiotherapeut en dan bij voorkeur nu meteen! Pas nadat ik de 15e fysio-praktijk belde (sommige hadden een wachttijd van 3 weken!), had ik geluk, 's avonds om 18.00 uur kon ik terecht in Waalre, op de weg naar huis.
     
    De fysiotherapeute stelde vast dat ik een zweepslag in de kuit had gehad en dat er een overbelasting in de aanhechting met de achillespees zat. Die zweepslag leek haar niet zoveel problemen op te leveren, maar die pees zou wat moeilijker te behandelen zijn. Met een herstel van 3-6 weken moet ik rekening houden.... *zucht*
    De zweepslag werd meteen behandeld met een massage en daarna werd de achilles mooi blauw ingetaped voor een extra stukje steun.
     
    Ondertussen ben ik al voor een 2e behandeling bij haar langs geweest en het lijkt nu eindelijk de goeie kant op te gaan. Na een week moeite te hebben gehad met de afwikkeling van de voet, loop ik sinds 2 dagen pijnvrij. Yihaaa! 
    Aanstaande donderdag is de volgende afspraak en tot die tijd mag ik niet lopen. Het duurt me eigenlijk veels te lang, maar helaas, ik zal maar braaf luisteren al kost het moeite. Beter nu een paar dagen langer rust, dan te vroeg beginnen en opnieuw stil te staan.
    Misschien word ik ooit nog wel verstandig.....
     
     
    Lees meer...
    Na een morgen rustig aan doen, lekker ontbijtje, wat rommelen in huis, trok ik om 12.30 de deur achter me dicht voor een ontspannen duurloopje. Ons neefje in Eersel is jarig en het plan was daar te voet naartoe te gaan. Manlief zou met de auto gaan, zodat hij een tas met schone kleren mee kon nemen en mijn taxi naar huis meteen geregeld was. Het weer was prima, en ik had zin in mijn loopje.
    Beetje rekken, strekken, huppelen en na 400m begon ik met hardlopen. Heerlijk op de kinvara's, een super schoentje. Plan was geconcentreerd landen op de middenvoet en als ik moe werd even terugvallen op hiellanding, om daarna weer de middenvoetlanding op te pikken. Rustig tempo en vooral genieten onderweg.
     
    De 1e km ging lekker, iets te snel en ik nam me voor de volgende km wel op 7min/km te lopen. Langzaam, maar op dat tempo kan ik die voorvoetlanding rustig uitvoeren. Nog eens 500m ging het goed. Toen voelde ik opeens een pijntje in mijn rechterkuit. De kuit had er duidelijk van het ene op het andere moment geen zin meer in. STOP gilde die, NU!! En ik luisterde. Even rekken en strekken en dan verder dacht ik nog. Maar staande op mijn tenen, mijn hiel naar de grond brengen lukte niet, beetje masseren, paar stapjes lopen. Nee, gilde die kuit, ik wil echt NIET meer! Tsja... op zo'n moment weet je waarom je je mobiel meeneemt: bellen naar thuis met de vraag of je opgehaald kunt worden. Op 1,5km van huis en letterlijk geen stap meer kunnen verzetten......
    Thuis onder de douche kwam het zelfmedelijden boven, de tranen spoelden weg met het douchewater. Waarom o waarom lukt het mij niet? Zijn mijn doelen echt te hoog? Enige wat ik wil is lekker kunnen lopen, tempo heb ik al opgegeven, dat is weg . Maar een klein stukje lopen moet toch kunnen? Hoe ver is 10km nou helemaal?? Hoeveel beginners lopen niet meteen hele einden zonder blessures? Hoe vaak hoor ik niet van mensen die nauwelijks trainen dat ze zoveel sneller en makkelijker lopen dan ik? De wedstrijd maandag kan ik wel weer vergeten, of ik Roosendaal ga halen is nog maar de vraag. Hoeveel wedstrijden heb ik de afgelopen 2 jaar gemist?
    De frustratie kwam boven en mijn geduld is helemaal op!
     
    Ik heb er behoorlijk de balen van! En ja, ik weet dat er belangrijker dingen in het leven zijn. Maar het hardlopen is iets van mij, iets dat ik zo graag wil, iets dat ik zo graag doe. En iedere keer gaat het weer mis. Hiellanding levert de ene na de andere blessure op, voorvoetlanding wil blijkbaar ook niet werken voor mij.
    Ik heb het even helemaal gehad! Mijn kantkloskussen van lang geleden staat nog ergens op zolder. Denk dat ik die maar weer ga opzoeken, blijkbaar is dat een beter hobby voor mij.
     
    ----
     
    Edit
    Nu een dag later, lijkt het weer wat beter te gaan. Pijn en de emoties zijn weer gezakt. Afwikkelen van de voet lukt weer, maar is nog gevoelig. Paar daagjes rust en ik loop vast weer als een kieviet.
    Er is me al gezegd dat overstappen van hiellanding naar voorvoetlanding wel 1 tot 2 jaar kan duren, ik zal me erbij neer moeten leggen en opnieuw geduld moeten hebben. Mijn tijd komt nog..... ooit....
     
    Dank voor al jullie reacties. Het kantkloskussen staat nog steeds op zolder waar het voorlopig ook blijft staan :)
    Lees meer...
    Voor de 4e keer op rij, stond zaterdagavond de Van Goghloop in Nuenen op de kalender. Omdat ik vorige week al 10km had gelopen in Den Bosch, wilde ik deze week voor de 5km gaan en mijn tijd, eindelijk na 2 jaar ploeteren onder de 30 min brengen. Vorige week in Den Bosch liep ik 29.39 op de 1e 5km, dus ik ging ervan uit dat het me zeker zou lukken.

    Ook dit jaar konden we weer meedoen met het bedrijfsteam van Van Gansenwinkel en bij aankomst in Nuenen stond de bedrijfsbus voor ons klaar. Gezellig om alle lopers weer te zien, rustig nog even wat drinken en bijkletsen. Een half uurtje voor de start werden de startnummers uitgedeeld en na de start van de halve marathon, konden wij ons startvak in.
    Ik wilde rustig starten, wennen aan de warmte, vooral mezelf in het begin niet opblazen en dan maar zien hoe het zou gaan. Echt tegenvallen deed het me niet, maar meevallen ook zeker niet. De hartslag was hoger dan normaal. Ik begon redelijk achteraan, en na 1km begon ik mensen in te halen die te snel gestart waren. Iedere keer kon ik van groepje naar groepje lopen. Wel eens leuk om mee te maken, want meestel ben ik degene die word ingehaald. En hoe verder ik liep, hoe meer mensen aan het wandelen waren.
    Bij het 4km punt liep ik op een tijd van 24.15 dus dacht ik me even goed kwaad te maken en door te lopen, dan zou het me vast nog wel lukken. En zo'n 150 meter lukte dat ook. Maar toen ging ik een bocht om, terug het dorp in en daar was de weg weg. Geen bestrating meer te bekennen, aangestampte zand, waarover heen ooit de kinderkopjes, klinkers, waaltjes of wat dan ook lag, maar die nu dus niet meer aanwezig waren. Zand, gaten en stenen lagen er. Het was behoorlijk uitkijken met lopen. En het stof tierde welig, fijn als je met contactlenzen loopt......
    Tsja... onder die 30 min ging het vandaag dus niet worden. De eindtijd wam uit op 30.23, volgens de uitslagenlijst 30e van de 67 dames. Echt tevreden over die tijd ben ik niet, maar goed, gisteravond was dat toch het beste wat erin zat helaas.
    Gelukkig maakte de gezelligheid na afloop veel goed.
     
    Nu snel op zoek naar een nieuwe 5 km wedstrijd,  want dat mijn tijd op de 5 km onder de 30 min kan, weet ik zeker. Nu nog bewijzen :)
    Lees meer...
    Categorieën
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl