Enige tijd geleden vroeg Ronald op twitter een gids voor de verkenning van het parcours voor de marathon Eindhoven. En omdat ik zelf ook wel nieuwsgierig was hoe het nieuwe parcours zou zijn, bood ik mijn diensten als pakezel en gids aan. Na wat heen-en-weer gemail prikten we een datum. Toen konden we nog niet vermoeden dat we uitgerekent de allernatste dag van het jaar uitkozen voor een rondje lopen en fietsen.

Met de fiets achterop de auto reed ik naar het TU terrein, waar we hadden afgesproken als startpunt. Een groot deel van de ochtend was het droog geweest, maar op het moment van vertrek begon het te regenen. Eigenlijk was ik liever warm en droog in de auto blijven zitten, maar voor een parcoursverkenning in de auto was RR niet naar Eindhoven gekomen, dus gingen we vol goede moed op weg. Ronald met lange broek en regenjasje en ik in mijn charmante regenpak.

We waren nog niet zo heel lang onderweg, of de regen stopte en we kregen het warm. Wat volgde was een striptease in een bushokje en daarna gingen we weer verder, ik zonder regenpak, Ronald in korte broek en shirtje.

Af en toe kregen we een behoorlijke bui over ons heen, maar meestentijds was het redelijk droog of miezerde het wat. Een zonnetje was fijner geweest, maar het weer kon de pret niet drukken. Al lopende, fietsende en kletsende gingen de kilometers snel voorbij. 

Pas toen we weer terug waren in het centrum ging het echt hard regenen en even dacht ik nog het rondje stiekum in te korten, maar Ronald had natuurlijk zelf de route in zijn Garmin staan, dus helaas. Door de stromende regen gingen we over het 18Septemberplein, langs het station, de Parklaan, terug richting Markt, Stratumseind, het beroemde bruggetje en eindelijk de finish op het Stadhuisplein.

Het liefst was ik nu een kroegje ingedoken voor een warme chocomelk, maar Ronald wilde zich eerst omkleden. En gelijk had hij natuurlijk, dus snel terug naar het TU-terrein. In de stromende regen gebruikte ik mijn denkbeeldige zweep om hem aan te zetten tot een sneller tempo. Hup hup, sneller!!

Na een omkleedsessie in onze auto's (wat een gedoe, droge kleren aantrekken zittende op een autostoel), gingen we in 1 auto naar het centrum, waar ik mijn welverdiende chocolademelk alsnog kreeg. Heerlijk!

En daarna was het tijd voor mijn 1e keer sushi eten. Ronald koos voor ons samen van alles uit en ik liet me verrassen. De sake vond Ronald duidelijk lekkerder dan ik het vond, maar de Sushi, Tepenyaki, en weet ik veel hoe het allemaal heette, waren wel erg lekker. Vooral de laatste gang, de garnalen, smaakte geweldig. Wat ook maar goed was, toen we de rekening kregen.... *slik* Ik zal jou nog eens laten kiezen wat we eten RR!!!

Ondanks de regen was het een heel gezellig dagje, dank voor je gezelschap en ik hoop dat ik een kleine bijdrage heb kunnen leveren aan een mooi nieuw PR voor je, Ronald!

Sinds ik vanaf half februari eindelijk verlost ben van de hielspoor, ben ik behoorlijk zoekende geweest naar hoe nu verder. Wat wil ik met het hardlopen, welke kant ga ik op en hoe kom ik daar blessurevrij. Naar mijn mening zou het blijven landen op die hiel vragen zijn om een nieuwe pijnlijke periode met hielspoor, en daarom ging ik op zoek naar een manier om niet meer te landen op die rothiel.

 

Ik begon te googlen op internet, las wat verhalen over landen op de midden/voorvoet en volgde een clinic barefootstyle-running. Niet lang daarna won ik op twitter een paar vff's en kon ik aan de slag. In gedachten zag ik mezelf al soepeltje lopen op die goriallavoeten, maar de werkelijkheid was anders.... Mijn rechterkuit vond er niks aan en verkrampte, met als gevolg een ruime week looprust.

 

Daarna volgde ik een clinic waarbij de Nike Free werd uitgeprobeerd. Een heerlijk schoentje, waarbij het landen op de middenvoet ook noodzakelijk is. Misschien zou het lopen op een schoen die net iets meer steun gaf dan de vff's beter voor mij zijn.  Opnieuw ging ik googlen en lezen en besloot ik de Kinvara's aan te schaffen. Saucony is altijd mijn favoriete loopschoen geweest, vandaar deze keuze.

En ze liepen lekker! Totdat opnieuw mijn kuit niet meer wilde en ik tijdens een training letterlijk aan de grond genageld stond door een zweepslag en ik niet voor- of achteruit kon. Gevolg 2 weken looprust en weer opbouwen met korte stukjes.

 

Opnieuw tijd voor bezinning. Wat is nu beter? Blijven landen op de hiel met alle mogelijke problemen daarvan of toch doorgaan en proberen die overstap te maken? Met natuurlijk alle mogelijk problemen daarvan....

Ik besloot te gaan lopen zoals ik altijd deed. Gewoon stevige neutrale schoenen, met goeie steun en demping en de zooltjes van de podotherapeut. Niet dat die ooit geholpen hadden een blessure te voorkomen, maar toch... Wel met de bedoeling kortere passen te nemen, lopen met een hogere pasfrequentie en landen onder mijn zwaartepunt.

Opnieuw een paar prima trainingen, maar aiaiai, ik voel weer een klen pijntje onder mijn hiel. Geen hielspoorpijn, maar toch...

 

Ik word er af en toe een beetje moedeloos van, want wat kan ik dan wel. En hoe moet ik verder. Ene dag wil ik dit, andere dag wil ik dat. De ene keer beslis ik dit, het volgende moment kom ik er weer op terug. Ik wil landen op de middenvoet zonder last van mijn kuit, ik wil trails lopen, ik wil sneller worden, ik wil verder lopen, ik wil technisch beter gaan lopen, ik wil de halve van Eindhoven lopen, ik wil ik wil ik wil.... Veels te veel tegelijk.....

 

Tijd voor beslissingen dus.

 Zo doorgaan met twijfelen is niks. Ik moet gewoon kiezen wat ik wil en daarvoor gaan, ongeacht de consequenties.

Daarom volgde ik gisteren een training bij Eindhovenloopt, een loopgroep in Eindhoven. In april had ik al eens een training gelopen en die beviel goed, maar was toen naar mijn idee niet in te passen in mijn schema's. Nu ik na de zweepslag voorlopig zonder schema loop, was het toch wel weer iets om opnieuw uit te proberen.

Voordeel van lopen bij een loopgroep, is de trainer die meteen aanwijzingen kan geven over mijn loopstijl. Waar moet ik op letten, hoe loop ik, hoe is mijn houding. En de loopscholing, waar ik eigenlijk een hekel aan heb (maar die wel heel nuttig is) hoort natuurlijk bij zo'n training. En aangezien er aan mijn techniek heel wat te verbeteren valt, is die loopscholing niet verkeerd.

Bovendien is het sociale aspect ook belangrijk. Het drankje na afloop in het Stadspaviljoen was zeer gezellig. Iets wat ik totaal niet kende bij de AV waar ik eerder lid van was.

 

Knopen doorhakken dus......

Voorlopig blijven de vff's en de Kinvara's in mijn kast staan. Ik pak weer mijn Triumph's en de Nimbussen voor de trainingen. Ik ga 1 of 2x per week trainen bij de loopgroep, afhankelijk van mijn werkrooster. De ander 2x per week ga ik lekker alleen lopen. Ik ga zorgen dat ik sterker word, dat ik de periode met pijntjes achter me laat en dat er aan de snelheid gewerkt word.

Kortom, ik ga er weer voor en vertrouw erop dat er nog een mooie hardlooptoekomst voor me ligt.

De bedoeling vanmorgen was een heel rustig duurloopje door het bos. Zo'n 10km lopen, weer iets verder dan vorige week. Vooral niks overbelasten, pijn = ho stop en genieten van een mooie omgeving.

(het Ven op de grens van Valkenswaard, mijn beginpunt)

 

Nadat ik een route, gemaakt op afstandmeten.nl ,door een stukje onbekend bos in mijn Garmin had gezet, ging ik op weg om die route te lopen. Het begin was geen probleem, mooi breed bospad langs de Valkenswaardse Golf. Het brede pad werd steeds smaller, maar bleef goed begaanbaar.

Het enige dat mij zorgen baarde, waren de borden op de hekken langs de golfbaan: Rooster voor wilde zwijnen. Aangezien ik aannam dat die roosters er dus niet lagen om de zwijnen binnen de hekken van de golf te houden, nam ik aan dat die dieren aan mijn kant van het hek moesten lopen. Erg prettig vond ik dat idee niet, maar ach, het zou toch toeval zijn als ik ze tegen zou komen.

Het bos werd steeds dichter, het pad steeds smaller, maar ik liep nog steeds langs de golfbanen en ook steeds weer langs roosters. Ik ging er nog steeds van uit dat die zwijnen banger voor mij zouden zijn dan ik voor hun, maar ik hoorde ook steeds meer geritsel in de struiken. Vogels, Esther, gewoon vogels of andere kleine diertjes. Niets van aantrekken. Ik bleef steeds meer om me heen kijken, af en toe te veel en dan moest ik ff moeite doen om rechtop te blijven, want wortels en dennenappels waren er meer dan voldoende op mijn pad.

Ik liep ondertussen langs het riviertje de Tongelreep, het meandeerde door het bos en mijn pad liep er precies langs. Garmin gaf mooi de route aan en ik kwam zo'n beetje bij het gedeelte waarvan ik wist dat er geen pad meer zou zijn. Volgens het kaartje zou ik een klein stukje rechtsaf door het bos mijn weg moeten zoeken om weer op het volgende pad te kunnen komen. Maarre.... ik liep langs dat water en dus niet langs een bosbied waar ik wel even doorheen zou banjeren. Het riviertje was te breed om overheen te springen en in natte voeten had ik niet echt zin. Ik liep steeds verder van de Garmin route af..... Wat was wijsheid? Gewoon doorlopen of terug, of alternatief lopen, dan maar niet volgens Garmin? Ik koos ervoor om linksaf te gaan en verder te lopen langs de Golfbaan. Dan maar terug naar de grote weg en daar zelf weer verder zoeken naar leuke paden.

Totdat ik opeens borden tegenkom met Verboden Toegang... eh...hoezo dat dan? Ik loop toch gewoon door een bos? Waarom verboden toegang. Nou ik ga echt niet terug richting die wilde zwijnen, ik loop gewoon door. Of zou dit gebied een soort broedgebied voor die rottige zwijnen zijn? En krijg ik ze straks allemaal achter me aan? Ik houd me voor dat ik mijn fantasie in toom moet houden. Stel je niet aan en loop gewoon lekker door!

Dan kom ik op een 4sprong, alle 4 de paden zeggen: veboden! Tsja, jammer dan, gewoon door. Ik loop ondertussen in een mooi stukje natuur, aan de geluiden te horen niet zo heel ver van de Eindhovenseweg, dus ik loop lekker verder. Er staan hier een paar huizen... jemig, als je daar als gezin zou wonen, zou je dagen nodig hebben om elkaar tegen te komen. Blij dat ik daar niet hoef te poetsen en gras te maaien :)

Na een laatste stukje door verboden terrein, loop ik opeens weer langs de bekende weg, waar ik dagelijks in de file sta. Mooi zo, terug richting Valkenswaard, via het fietspad. Enige probleem: dan kom ik dus niet aan mijn 10km..... Denken denken en dan steek ik de weg over om aan de andere kant weer het bos in te gaan. Een deel van het bos dat ik denk te kennen, van de lang geleden duurloopjes met AVV. Ik weet ongeveer de weg terug naar de auto.... denk ik....

Totdat ik dus een smal paadje tegenkom, rechts het bos in. Ik twijfel niet lang en ga dat paadje in, stukje rechts, links, heuveltjes op en af, een ander pad induikend als ik opeens uit moet wijken voor mountainbikers, nog maar eens rechts en linksaf, om plotseling te ontdekkken dat ik dus echt niet meer weet welke kant ik op moet....

(ik was de heuveltjes in dit bos vergeten)

 

Nou is dit bos niet zo groot dat je er dagen in rond kunt zwerven, maar als ik te ver afbuig en bij de Heikant uitkom is het toch een pokke-eind terug, en stel je voor dat ik in Waalre uitkom.... dan is het nog verder terug.

Ik loop op goed geluk nog een keer links, rechts en plotseling zie ik op mijn Garmin in een hoekje van het kaartje, een lijntje lopen van mijn originele route. Yes, zo lang ik maar probeer die kant op te lopen, kom ik vanzelf weer op bekender terrein. En ja hoor, uiteindelijk kom ik langs de sportvelden in Valkenswaard en weet ik weer waar ik ben. Wonder boven wonder niet echt ver van mijn auto vandaagn. Phieuw!

 

Uiteindelijk ben ik na 10km weer terug bij de auto die trouw op me staat te wachten met een heerlijke fles water voor me. Moe, bezweet, maar met een goed gevoel over het lopen. Nergens op gelet, niet op tempo of hartslag, aangezien ik dat niet kan zien als ik een route loop via Garmin, zonder continue op knopjes te moeten drukken.

Dit soort loopjes moet ik gewoon vaker gaan maken, nergens op letten en toch heerlijk lopen door de mooie natuur rondom Valkenswaard.

Het zal niemand ontgaan zijn dat we in Nederland 2 warme zomerdagen hebben gehad met temperaturen boven de 30 graden. Als je lekker kunt niks doen, een heerlijke temperatuur, maar als je wilt gaan sporten toch wat minder prettig.

Dinsdag wilde ik eigenlijk toch wel weer een kort loopje doen, ik had een rondje van 5km in gedachten, maar besloot te wachten tot het voorspelde noodweer bijna zou losbarsten. Mijn idee was: lopen als het ging betrekken, stukje in de regen als het kon en dan binnen zijn voor het echte onweer zou losbreken.

Dus toen het om 8 uur opeens donker werd, besloot ik dat dit het moment was om te gaan lopen. Omkleden en naar buiten dus. Het was nog steeds behoorlijk warm, maar toch wel goed te doen met lopen. Het begon te waaien, dat zorgde voor een beetje verkoeling. Na een kleine kilometer sloeg ik een fietspad in langs de weilanden. En toen zag ik de 1e bliksemflits, gelukkig nog verweg, maar na de blikseminslag thuis van goed 2 weken geleden, vond ik het toch iets minder prettig. Maar ja, het was nog ver weg, dus ik liep gewoon door. Na 2km begon het steeds meer te bliksemen en ook steeds iets dichterbij. Maar ja, als je al 2 km langs open weilanden hebt gelopen en je moet er nog maar 1 verder, dan draai je niet om. Dus liep ik door. Ze dicht mogelijk langs de rand met bomen aan de kant van de weg. Want, zo redeneerde ik, als de bliksem inslaat dan zal die eerder een hoge boom uitzoeken dan per se mij te willen raken. Toch? Ik was blij dat ik aan het einde van het pad de Dommelsche woonwijken weer in kon duiken.

Zonder dat het regende, bliksemde het behoorlijk om me heen. Volgens mij is de hoge hartslag die Garmin gemeten heeft niet van het hardlopen, maar vooral van spanning om de bliksem.

Na 35min was ik heel blij dat ik weer thuis was! Het gebeurt niet vaak dat ik de korste weg naar huis neem en dan blij ben dat ik kan stoppen met lopen :) Weer een les geleerd: bij naderend noodweer, blijf je binnen!

 

Gisteravond tijdens mijn loopje, was de lucht zo mooi blauw. Ik moest gewoon even stoppen om te proberen dat over te brengen op een foto.

Via Run2Day Eindhoven kreeg ik de kans om mee te doen aan een clinic Chi Running, gegeven door David van der Linden. Daarom zat ik zaterdagmorgen om 9.30 in de kantine van Atletiek Eindhoven (erg mooi geworden trouwens!).

Na een inleidend praatje en een theoretische uitleg over het hoe en wat van chi running gingen we met z'n allen de regen in om het geleerde in de praktijk te brengen. En dat viel nog niet zo mee. Alleen al het rechtop staan, heupen boven de knieen, schouders boven de heupen. Ontspannen, alleen je chi aangespannen (onderste buikspier) bleek voor mij errug moeilijk. Want hoe span ik een spier aan die ik nauwelijks weet te vinden? En dat ook nog eens zonder andere spieren aan te spannen. Maar met een beetje hulp stonden we allemaal in de juiste houden.

 

En toen we eenmaal wisten hoe we moesten staan, mochten we de baan op om te proberen te lopen op de chi running methode. Licht voorover hellen en op het moment dat je denkt te vallen, je benen bewegen. Het enige dat je moet doen is je knie buigen, voet omhoog en weer neerzetten. En vooral: onder je zwaartepunt landen en kleine stapjes maken. Klinkt heel simpel, maar in de praktijk toch niet zo eenvoudig.

De metronoom ging aan en we probeerden het ritme van 180 stapjes per minuut te pakken te krijgen. Nu had ik dat al eens eerder geprobeerd, maar het is echt niet zo eenvoudig.

 

Ik kreeg de tip om nog kleinere pasjes te nemen, terwijl ik echt dacht dat mijn pasjes niet nog kleiner konden. Toch nog maar meer aandacht aan besteden.

Na een afsluitend praatje van David, kon ik naar huis met heel veel nieuwe ideeen.

De chi running methode is een methode waar ik in theorie totaal achter sta en die ik graag wil gaan proberen. De komende weken/maanden ga ik eens op mijn eigen manier aan de slag met deze methode, maar als ik dit echt onder de knie wil krijgen, zal ik na de zomer toch ook een cursus moeten gaan volgen. Want dit is een looptechniek waarbij je veel feed back en begeleiding nodig hebt.

 

Vanmorgen was het tijd voor mijn "duurloopje". Sinds de zweepslag van 2 weken geleden had ik pas 2x een klein stukje gelopen en dat wilde ik vandaag een stukje uitbreiden. Eerst begon ik met lopen op chi running methode. Althans... lopen... het was meer stilstaan, rechtop staan, chi aanspannen, voorover hellen en lopen. Weer stilstaan en weer opnieuw proberen. Na 1,5km had ik genoeg van het proberen en liep ik lekker verder op mijn eigen methode, zwoegend en hijgend. Zo'n 3 weken van weinig/niet trainen en dat in combinatie met de hoge temperaturen, viel me toch wat tegen. Na 4,5km was mijn rondje gelopen. Hoewel ik wel verder had willen lopen, heb ik het toch maar hierbij gelaten. Stukje bij beetje maar weer opbouwen en vooral zorgen dat ik niet weer opnieuw een blessure oploop. De plannen voor dit jaar liggen al een heel eind vast, en ik wil ze graag allemaal uitvoeren. Dus geduld (alweer!) en vooral niet te snel te veel willen.

Komende week weer een klein stukje uitbreiden!

Na een paar Pinksterdag rond gestrompeld te hebben, besloot ik dinsdag dat de plotselinge "stop-ho, tot hier en niet verder" van zaterdag meer was dan zomaar een spierpijntje. Dus was het tijd voor een fysiotherapeut en dan bij voorkeur nu meteen! Pas nadat ik de 15e fysio-praktijk belde (sommige hadden een wachttijd van 3 weken!), had ik geluk, 's avonds om 18.00 uur kon ik terecht in Waalre, op de weg naar huis.

 

De fysiotherapeute stelde vast dat ik een zweepslag in de kuit had gehad en dat er een overbelasting in de aanhechting met de achillespees zat. Die zweepslag leek haar niet zoveel problemen op te leveren, maar die pees zou wat moeilijker te behandelen zijn. Met een herstel van 3-6 weken moet ik rekening houden.... *zucht*

De zweepslag werd meteen behandeld met een massage en daarna werd de achilles mooi blauw ingetaped voor een extra stukje steun.

 

Ondertussen ben ik al voor een 2e behandeling bij haar langs geweest en het lijkt nu eindelijk de goeie kant op te gaan. Na een week moeite te hebben gehad met de afwikkeling van de voet, loop ik sinds 2 dagen pijnvrij. Yihaaa! 

Aanstaande donderdag is de volgende afspraak en tot die tijd mag ik niet lopen. Het duurt me eigenlijk veels te lang, maar helaas, ik zal maar braaf luisteren al kost het moeite. Beter nu een paar dagen langer rust, dan te vroeg beginnen en opnieuw stil te staan.

Misschien word ik ooit nog wel verstandig.....

 

 

Na een morgen rustig aan doen, lekker ontbijtje, wat rommelen in huis, trok ik om 12.30 de deur achter me dicht voor een ontspannen duurloopje. Ons neefje in Eersel is jarig en het plan was daar te voet naartoe te gaan. Manlief zou met de auto gaan, zodat hij een tas met schone kleren mee kon nemen en mijn taxi naar huis meteen geregeld was. Het weer was prima, en ik had zin in mijn loopje.

Beetje rekken, strekken, huppelen en na 400m begon ik met hardlopen. Heerlijk op de kinvara's, een super schoentje. Plan was geconcentreerd landen op de middenvoet en als ik moe werd even terugvallen op hiellanding, om daarna weer de middenvoetlanding op te pikken. Rustig tempo en vooral genieten onderweg.

 

De 1e km ging lekker, iets te snel en ik nam me voor de volgende km wel op 7min/km te lopen. Langzaam, maar op dat tempo kan ik die voorvoetlanding rustig uitvoeren. Nog eens 500m ging het goed. Toen voelde ik opeens een pijntje in mijn rechterkuit. De kuit had er duidelijk van het ene op het andere moment geen zin meer in. STOP gilde die, NU!! En ik luisterde. Even rekken en strekken en dan verder dacht ik nog. Maar staande op mijn tenen, mijn hiel naar de grond brengen lukte niet, beetje masseren, paar stapjes lopen. Nee, gilde die kuit, ik wil echt NIET meer! Tsja... op zo'n moment weet je waarom je je mobiel meeneemt: bellen naar thuis met de vraag of je opgehaald kunt worden. Op 1,5km van huis en letterlijk geen stap meer kunnen verzetten......

Thuis onder de douche kwam het zelfmedelijden boven, de tranen spoelden weg met het douchewater. Waarom o waarom lukt het mij niet? Zijn mijn doelen echt te hoog? Enige wat ik wil is lekker kunnen lopen, tempo heb ik al opgegeven, dat is weg . Maar een klein stukje lopen moet toch kunnen? Hoe ver is 10km nou helemaal?? Hoeveel beginners lopen niet meteen hele einden zonder blessures? Hoe vaak hoor ik niet van mensen die nauwelijks trainen dat ze zoveel sneller en makkelijker lopen dan ik? De wedstrijd maandag kan ik wel weer vergeten, of ik Roosendaal ga halen is nog maar de vraag. Hoeveel wedstrijden heb ik de afgelopen 2 jaar gemist?

De frustratie kwam boven en mijn geduld is helemaal op!

 

Ik heb er behoorlijk de balen van! En ja, ik weet dat er belangrijker dingen in het leven zijn. Maar het hardlopen is iets van mij, iets dat ik zo graag wil, iets dat ik zo graag doe. En iedere keer gaat het weer mis. Hiellanding levert de ene na de andere blessure op, voorvoetlanding wil blijkbaar ook niet werken voor mij.

Ik heb het even helemaal gehad! Mijn kantkloskussen van lang geleden staat nog ergens op zolder. Denk dat ik die maar weer ga opzoeken, blijkbaar is dat een beter hobby voor mij.

 

----

 

Edit

Nu een dag later, lijkt het weer wat beter te gaan. Pijn en de emoties zijn weer gezakt. Afwikkelen van de voet lukt weer, maar is nog gevoelig. Paar daagjes rust en ik loop vast weer als een kieviet.

Er is me al gezegd dat overstappen van hiellanding naar voorvoetlanding wel 1 tot 2 jaar kan duren, ik zal me erbij neer moeten leggen en opnieuw geduld moeten hebben. Mijn tijd komt nog..... ooit....

 

Dank voor al jullie reacties. Het kantkloskussen staat nog steeds op zolder waar het voorlopig ook blijft staan :)

Voor de 4e keer op rij, stond zaterdagavond de Van Goghloop in Nuenen op de kalender. Omdat ik vorige week al 10km had gelopen in Den Bosch, wilde ik deze week voor de 5km gaan en mijn tijd, eindelijk na 2 jaar ploeteren onder de 30 min brengen. Vorige week in Den Bosch liep ik 29.39 op de 1e 5km, dus ik ging ervan uit dat het me zeker zou lukken.

Bij het 4km punt liep ik op een tijd van 24.15 dus dacht ik me even goed kwaad te maken en door te lopen, dan zou het me vast nog wel lukken. En zo'n 150 meter lukte dat ook. Maar toen ging ik een bocht om, terug het dorp in en daar was de weg weg. Geen bestrating meer te bekennen, aangestampte zand, waarover heen ooit de kinderkopjes, klinkers, waaltjes of wat dan ook lag, maar die nu dus niet meer aanwezig waren. Zand, gaten en stenen lagen er. Het was behoorlijk uitkijken met lopen. En het stof tierde welig, fijn als je met contactlenzen loopt......

Tsja... onder die 30 min ging het vandaag dus niet worden. De eindtijd wam uit op 30.23, volgens de uitslagenlijst 30e van de 67 dames. Echt tevreden over die tijd ben ik niet, maar goed, gisteravond was dat toch het beste wat erin zat helaas.

Gelukkig maakte de gezelligheid na afloop veel goed.

 

Nu snel op zoek naar een nieuwe 5 km wedstrijd,  want dat mijn tijd op de 5 km onder de 30 min kan, weet ik zeker. Nu nog bewijzen :)

Zondag 29 mei 2011, de dag van de waarheid, lukt het me of lukt het me niet? 2 jaar geleden liep ik een pr op de 10km (55.04), maar daarna lukte het me niet meer om dat kunststukje te herhalen. En gisteren vond ik dat het tijd was om eindelijk, eindelijk weer eens onder het uur te lopen op die 10km.

Samen met manlief vertrokken we al op tijd naar Den Bosch. In het Theater aan de Parade schreef hij zich in en terwijl ik mijn gegevens op de achterkant van mijn startnummer schreef, hoorde ik opeens iemand een opmerking maken over "de Keien". En ja hoor, toen ik opkeek stond Tiny daar.

Ik wist dat hij ergens langs de kant zou staan, maar ik wist niet dat hij mee zou lopen. Maar dat deed hij wel, en ook nog eens als haas voor mij, om me te helpen onder dat uur te komen. Super!

Na een kopje koffie en 3x naar het toilet, was het tijd om het startvak op te zoek. Gerard een stukje voor ons, wij netjes een stukje verder achteraan. Nog een beetje rekken en strekken, een laatste succeswens en pang, daar gingen we.

De 1e paar kilometer gingen lekker, we bouwden net een paar seconden voorsprong op en het zou de kunst zijn om die vast te houden. Na 3 kilometer gingen we een heuveltje over, ging goed, geen probleem. Nog even doorlopen naar het keerpunt, terwijl de snelle jongens en meisjes ons al tegemoet liepen. Keren en terug lopen, over de matten bij 5km, en jihaaa 29.39, onder die 30min en dus netjes op schema. Terug over het heuveltje, deze keer koste het iets meer moeite, maar hup doorgaan. Voordeel van bergop is dat je daarna ook weer een stukje bergaf kunt, jammer genoeg maar een heel kort stukje, maar toch. Bij 6km een drankpost, Tiny vraagt of ik een beker water wil, maar nee, over 4km kan ik drinken wat ik wil, dus we gaan door. Weer een bochtje om en de wind die al de hele tijd van alle kanten komt, behalve van de goede, krijgen we nu pal tegen. Tiny gaat iets schuin voor me lopen en probeert die rotwind iets te breken. Ik probeer achter hem te bijven, niet te denken aan de wind, maar door te gaan. Langzaam maar zeker gaat het zwaarder worden. Mijn benen hebben niet meer zo'n zin en mijn ademhaling gaat moeilijker. Maar we gaan door. De St. Jan komt alweer in zicht, maar de weg ernaartoe is lang en de kerk lijkt niet dichterbij te komen.

Na 8km nog een drankpost, opnieuw de vraag van Tiny: drinken? En hoe graag ik ook zou willen, ik doe het niet. Want als ik stop voor een beker water, ben ik bang dat mijn benen niet meer verder willen. Dus doorgaan, nog maar 2 km en dan kan ik drinken zoveel ik wil en zo lang ik wil, nu doorgaan!!

Nog 1,5km, vond ik hardlopen echt leuk? Wilde ik dit nu zo graag? Op dit moment vind ik er eigenlijk niet meer zo gek veel aan. Waar bijft die St Jan?? Komt die nog steeds niet dichterbij?

Dan maakt Tiny een opmerking. Hij ziet natuurlijk wel dat ik er goed doorheen zit. Hij zegt: als je nu opgeeft, heb je er over 10 minuten spijt van. En ja, daar heeft hij geijk in, ik ben toch wel kapot als ik over die finish ga, dan maar beter helemaal kapot. Dus hup doorgaan. Nog 1 bultje op en we gaan de stad weer in. Maar dat bultje is op dit moment helemaal niet leuk. Wie dat daar oooit heeft neergelegd....

Laatste kilometer gaat in, nog maar een goeie 5 minuten en ik kan stoppen. Nog een aanmoediging van Tiny, kom op, we gaan het halen. Nog een bocht, nog 1 en net als ik me afvraag waar die verrekte finish nou eindeijk is, herken ik waar ik ben. Bijna, bijna weer op de Parade, bijna bij de finish.

Op 1 of andere manier vind ik nog een laatste restje energie en ik zet nog een eindspurtje in. De finish komt dichter en dichterbij. Nog even, een klein stukje, een paar seconden nog en ik kan stoppen met hardlopen. Gaan, ik kan het, het gaat me lukken. En ja hoor, onder de finishboog door, over de matten, snel mijn Garmin stopzetten en dan eindelijk kan ik stoppen met hardlopen.

En als ik dan kijk op mijn horloge, dan ben ik tevreden. Ondanks de temperatuur, ondanks de rotwind, die van alle kanten kwam, behalve vanuit de goede, is het gelukt!Zeker ook door mijn haas, heb ik het gehaald: 59.14 is het uiteindelijke geworden, 5km in 29.39 en de 5km daarna in 29.35, hoe strak wil je het hebben?

 

Wat een genot om te kunnen wandelen, rustig iets te drinken, mijn haas te kunnen bedanken, de medaille om te hangen. Dan teruglopen naar het theater, waar Gerard al staat te wachten. Nog een beker water drinken. En dan te bedenken dat ik een paar weken geleden bijna de handdoek in de ring had gegooid en dat ik hier nu maar mooi wel sta. Stapje voor stapje gaat het weer de goeie kant op en langzaam maar zeker komen de pr's uit mijn vorige hardloopleven weer een beetje in zicht aan de horizon. Ik ben nog niet waar ik uiteindelijk zijn wil, maar het vertrouwen groeit, dat ik daar uiteindelijk wel ga komen.

 

Tiny, hartstikke bedankt!

Als je op zondagmorgen vrijwillig om 7 uur opstaat, omdat je ruim 100km verderop een rondje van 10,8km wilt gaan lopen, moet het wel een heel bijzonder rondje zijn. En dat was het dan ook! Gisteren stond namelijk de 1e editie van de Koning van Spanje trail op de kalender. Het zou mijn 1e trail worden en ik had er heel veel zin in.

 

(foto van John, althans een stukje ervan)

 

Om 8 uur stond Kitty bij mij voor de deur (zij moest nog vroeger op en nog verder rijden) en we reden samen verder. Iets na 9 uur kwamen we aan in Gulpen en haalden daar ons startnummer op.  Staande in de rij kwamen we Jeffrey, Marco en John tegen, die de lange trail 28,8 km zouden lopen. Ook Maurice, die een lekker rondje in bekend gebied ging lopen, spraken we nog even voor de start.

Iets voor 10 uur stonden we klaar voor de start en konden we gaan beginnen aan onze uitdaging. Geen idee wat ons te wachten stond....  De 1e meters gingen bergaf (goh, dat valt mee zo'n trail ...), bochtje om en over een verhard pad, langzaam omhoog. Ik dacht toen nog, nou als dit alles is.... maar nee, dat was niet alles. We daalden af in een weiland, om daarna meteen weer omhoog te moeten. Langzaam maar zeker zag ik de hele meute voor me verdwijnen.

Ook Kitty liep moeiteloos voor me uit, de heuvel op, maar bovenaan bleef ze op me wachten. En ondanks dat ik haar een paar keer zei dat ze echt wel door mocht lopen, bleef ze gezellig bij me. En ja, da's toch wel leuker dan in mijn uppie door het Limburgse land te lopen.

 

(foto gemaakt door Kitty)

De route was schitterend, steile hellingen, heerlijke afdalingen, smalle paadjes, mooie uitzichten, veel lachen en praten (vooral Kitty dan) onderweg. En ondanks dat dit de langzaamste kilometers ooit in een wedstrijd waren, waren het volgens mij wel de leukste wedstrijd-kilometers ooit! Met echt hardlopen had het niet zo gek veel te maken, maar met genieten des te meer.

En toen kwam de laatste afdaling, we hoorden de doedelzak-speler al van verre en wisten dat het einde in zicht was. Hardhollende de helling af, wel uitkijken, want hoewel we nog voor die 1.30 binnen wilden zijn, wilden we

dat wel rechtop doen en niet rollend. We kwamen onder luid applaus binnen als 1 en 2 na laatste. Volgens mij moeten wij (althans ik!!) nog heel veel oefenen op bergop lopen. Ik ben bang dat er de komende tijd meer viaduct-trainingen op mijn schema zullen komen :)

 

We fristen ons op in het nabij gelegen zwembad. Eerst wat baantjes zwemmen, daarna in de wildwaterbaan. En nadat we zonder problemen de trail overleefd hadden, hadden we moeite boven water te blijven met die baan. Blij dat we er met een paar blauwe plekken vanaf kwamen, vonden we 1 rondje glijbanen genoeg en na het douchen liepen we terug naar de finish.

 

Na hun finish, hebben we nog gezellig wat gedronken met Jeffrey, Marco en John, om daarna weer terug te rijden richting het Brabantse land.

Hoewel het hier en daar behoorlijk wat moeite en kracht kostte om de bergen (oke....heuvels) te bedwingen, heb ik onderweg ongelooflijk genoten. Wat mij betreft blijft het niet bij deze ene trail-ervaring, maar gaan er zeker meer volgen. Maar eerst nog wat oefenen.....

(finish-foto, met dank aan de fotograaf van MST)

Een paar weken geleden had ik me al ingeschreven, en gisteren was het dan eindelijk zover. De Nike Free clinic bij Run2Day in Eindhoven. Ik hoorde al vele lovende verhalen over deze schoen en dit was de gelegenheid om het zelf eens uit te proberen.  Samen met Kitty, Maurice, Tiny en zijn zoon Jeroen waren we gisteravond aanwezig bij de clinic.

Leonie van der Haak, enthousiast Nike-loopster en initiatief-neemster van deze clinics, verzorgde de introductie. Ze vertelde van alle voordelen van deze schoen, die het barefoot lopen een heel eind benaderd, maar die toch nog een stukje steun en demping geeft. Ook vertelde ze over het middenvoetlanden en het nemen van kortere pasjes. Hierna zochten we allemaal een paar schoenen uit. Eerst even passen in de winkel om de juiste maat te vinden. Al bij het aantrekken merk je dat de schoen anders is, het is net alsof je in een sok stapt, want er zit geen losse tong in de schoen en de leest is elastisch. En doordat er minder hoogte verschil is tussen hiel en tenen, 7mm ipv de gebruikelijk 14, sta je ook anders.

Daarna ging het in optocht naar het Stadswandelpark, voor een aantal oefeningen om te voelen en ondergaan wat de Nike Free voor ons deed. Spieren losmaken, huppelend omhoog tegen een bergje, het tellen van de pasfrequentie en daarna het oefenen van hoe de pasfrequentie zou moeten zijn.

Na een uurtje liepen we terug naar de R2D-winkel waar we met een kopje koffie en paar glaasjes water nog wat napraten. En om deze gezellige avond helemaal af te maken, zochten we nog een terrasje op. Met een hapje en een drankje werd de avond gezellig afgesloten.

 

Dat het overstappen van "normale" schoen naar de Nike Free niet 1-2-3 gaat, dat is wel duidelijk. Door het landen op de midden/voorvoet krijgen de kuiten en achillissen het goed voor hun kiezen. Maar... ik heb gisteren heerlijk gelopen. Vandaag geen spierpijn of ander pijntje in de kuiten en dat is wel een goed teken. Het lopen op de Nike Free (in 1e instantie de 5.0 waar we gisteren op liepen) gaat voor mij zeker een vervolg krijgen. En als ik dit lopen onder de knie heb, dan gaat het lopen op de VFF ook steeds meer uitgebreid worden. De Nike Free zou wel eens een mooie tussenstap kunnen zijn!

 

Wat was het vandaag toch heerlijk weer. Echt weer om lekker buiten te zijn en te genieten van de zon. Vanmorgen fietste ik eerst naar het dorp om een moederdagkadootje te kopen en vanmiddag stond ik lekker in de zon langs het voetbalveld om onze zoon aan te moedigen. En met een 3-2 winst was het een spannende wedstrijd.

En aangezien we vanavond asperges zouden eten, waar natuurlijk een lekker glas witte wijn bij hoort, besloot ik om aan het einde van de middag te gaan lopen. Misschien niet echt mijn beste idee van vandaag, want het was nog behoorlijk warm.  Maar met mijn nieuwe singletje en de nieuwe bidonhouder, dacht ik wel op pad te kunnen gaan voor een 70min heel rustig duurloopje.

De 1e 2 kilometer gingen over een warm, zonnig fietspad en ik was blij dat ik af kon buigen een zandpad op, met flink veel bomen erlangs. Erg soepel en makkelijk ging het niet, maar ach, de benen moeten niet zeuren en gewoon doen wat ik wil.

Een eindje verderop reed een auto voor me op het zandpad, stofwolken opwerpend, iedere keer dat de chauffeur gas gaf en vervolgens remde hij weer. Geen idee wat zijn spelletje was, maar met iemand op het dak die er vanaf sprong en daarna weer opklom, was hij "leuk" aan het spelen blijkbaar. Maar ja... wel op MIJN bospad en ik vond er weinig aan om door die stofwolken te blijven lopen. Dus... haalde ik gewoon die auto in :) Het leverde wel wat commentaar op van de 5 inzittenden, maar die bogen gelukkig al snel af naar de survivelbaan van Rofra, zodat ik het bospad weer voor mezelf had.

Ik dacht fijn het bos uit te komen en weer over asfalt te kunnen lopen, lekker makkelijk, maar dat had ik mis. De wind blies me bijna terug het bos in, want het waaide behoorlijk! Een goeie km tegen de wind in eiste zijn tol, even gewandeld en daarna toch maar weer aangezet tot een sukkeldrafje.

Na 6km kwam ik langs het Brits Militaire Begraafplaats aan de Luikerweg. Ik woon nu al 20 jaar in Valkenswaard en ik was hier nog nooit echt geweest. Ja, wel 1000x langs gelopen, gefietst en gereden, maar nog nooit echt het terrein op. En in deze dagen van herdenking en bevrijding vond ik dat ik dat toch eens moest gaan bekijken. Het feit dat ik het hardlopen even helemaal had gehad speelde totaal niet mee....ahum.

 

Het maakte wel indruk. Als je een aantal namen leest en de leeftijd ziet die op de stenen staat. Zoveel jongens van 19-20 jaar die hun leven waagden en verloren, zodat wij in vrijheid kunnen leven. Je moet er toch niet aan denken dat zoiets weer zal gebeuren. Wij hebben geluk hier in Nederland, zoveel anderen hebben dat geluk niet.

 

Na deze rustpauze ging ik weer verder. Gelukkig had ik inmiddels de wind in de rug en liep ik over een fijn fietspad. Het ging weer even, het bleef natuurlijk warm, maar ik was op weg naar huis en dat gaf genoeg energie om die 70 minuten vol te maken. Helaas niet in 1 ruk gelopen, maar toch wel lekker onderweg geweest en een heerlijk rood verkleurde kop gekregen van de zon :)

 

Hoewel ik me heel duidelijk had voorgenomen om het lopen op de vff heel, heel rustig op te bouwen, ging het van de week toch mis.

Afgelopen dinsdag ging ik een training lopen. Gewoon op mijn "gewone" schoenen. Overdag had ik al wel af en toe een pijntje in mijn kuit gevoeld, maar ach, dat zou ik er tijdens het rustig inlopen, vast wel uitlopen. Niet dus....

Tijdens het inlopen was er geen probleem, maar zodra ik aanzette om het tempo iets op te voeren ging het mis. Pats, auw! Dus weer even wandelen, wat rekken, strekken en toen de pijn afnam, toch een rustig sukkeldrafje ingezet. Maar het voelde niet lekker. Eerst dacht ik nog het 10km rondje te veranderen in een 5km rondje. Maar toen na 1km die kuit nog steeds echt pijnlijk was, besloot ik om te draaien. Zou ik dan toch wijzer geworden zijn zo langzamerhand na alle blessures? Beter 1 of 2 trainingen missen dan weer een paar weken stilzitten.

De dagen erna werd de pijn een pijntje en daarna een irritatie, om tenslotte helemaal te verdwijnen. Daarom durfde k het vandaag weer aan om een rustig rondje te lopen. De bedoeling was gewoon te gaan lopen en te stoppen als de kuit weer zou opspelen.

 

Maar het ging goed. Bij het inlopen voelde ik wel iets, maar volgens mij alleen omdat ik continue aan het "voelen" ben wat ik voel. Daarna had ik nergens meer last van. Ik begon lekker met een stukje trail door het bos, daarna terug over de weg. Het koste toch wel weer wat moeite, na een week niet lopen, de hoge temperatuur en de vele tegenwind op de terug weg. Maar het feit dat de pijn weg was, is een goeie opsteker!

Gelukkig maar, want ik was wel lekker weer op gang aan het komen en had geen zin om weer voor langere tijd uitgeschakeld te zijn.

Vanaf morgen ga ik het schema weer oppakken. Heel even blijven de vff's onder mijn bed staan. Eerst moet die kuit weer helemaal soepel aanvoelen, maar dan ga ik er zeker weer mee verder, want het lopen op de vff is toch wel heel prettig, daar heb ik een enkel pijntje in de opstart fase wel voor over!

 

Toen ik vorige week twitterde dat ik wel eens wat meer aan trailrunning wilde gaan doen en of er geen korte wedstrijdjes bestonden om het eens uit te proberen, kreeg ik meteen een reactie van Tiny. Of ik geen zin had om eens bij hem een trail te lopen, zodat ik het kon uitproberen en hij me wat tips kon geven . Nou, zo'n uitnodiging sla ik natuurlijk niet af en daarom reed ik zaterdagmiddag naar Uden voor een gezamelijk loopje.

Tiny had een mooi rondje bedacht door het mooie bosgebied rond Uden. We liepen over een aantal wasbordpaadjes (nog geweten dat die paadjes zo genoemd werden), bergjes op en af en mul zand. Kon ik de 1e kilometer nog wat praten, na het 1e bergje werd het alleen maar hijgen en werken.

Gedurende het lopen kreeg ik ook de nodige aanwijzingen. Meer arminzet, knieen meer heffen bij het omhoog lopen tegen een bergje, kleinere pasjes nemen en omlaag niet te veel kracht inleveren, maar juist krachten sparen.

Na afloop dronken we nog een sportdrankje samen op een bankje, beetje napraten, beetje rekken en strekken en daarna weer terug naar de flat van Tiny en Sjan. Hier hebben we op het balkon nog een uurtje heerlijk zitten genieten van koffie met cake in het zonnetje.

Ik vond het zeer de moeite waard en kom graag nog een keertje terug voor een volgend loopje in het mooie gebied rond Uden!

 

 

 

De 2e VFF-trainingsweek zit erop en ik ben nog steeds zeer enthousiat over deze schoen. Werkelijk nooit gedacht dat ik zou gaan lopen op deze gekke (een vriendin noemt ze gorilla-voeten) schoenen,. Maar ik kan alleen zeggen: hoe meer ik erop loop, hoe minder ik me aantrek van de blikken van voorbijgangers. Ging ik de eerste paar keer nog met de fiets een eind het bos in, om maar vooral niemand tegen te komen, deze week deed ik dat niet meer

 

Zondag liep ik in het Leenderbos. Ik wist daar een route van 2km en die leek me prima voor een rondje rennen/wandelen op de vff's. Mijn 1e keer met die schoenen door een plas water/modder heb ik daar ook meegemaakt, raar gevoel die modder rond je tenen, maar niet onaangenaam. Bij terugkomst thuis zat er een dooie langpootspin tussen mijn schoentenen. Brrr, zo blij dat ik niet echt blootsvoets liep.... Na afloop van dit korte rondje liep ik nog 7,5 km op "gewone schoenen" door het bos. De door mij thuis uitgezette route liep na de 1e paddestoel met route-aanwijzing al mis, waardoor het een echt zwerfrondje werd. Eerst een paar km zoeken naar de juiste weg en daarna blij dat ik weer wist waar ik was. Maar ach, echt verdwalen kun je in het Leenderbos niet, ergens kom je wel weer op bekend terrein. Het was warm, maar heerlijk loop-en zwerfweer.

 

Maandagavond liep ik een korte training door het dorp op de vff (8x1', pauze 1') Na 20 minuutjes was ik weer thuis. Dit was de 1e keer dat ik op de verharde weg liep op vff's en ook dat is heel goed te doen.

Dinsdag mocht ik 55min in dl2 tempo. Mijn favoriete training. Het werd een grote ronde, te beginnen langs de bossen rond de Kempervennen, om terug te lopen door het dorp toen het te donker werd.

Woensdag was een rustdag, af en toe is dat ook hard nodig.

Donderdagavond stond er een uitdaging op het schema: 10'dl1, 10'dl2, 15'dl3, 10'dl2, 10'dl1. Dat ik de tempo's in dl1 en dl2 wel aankon, dat wist ik.  Maar die 15 minuutjes in dl3.... De vorige keer dat dit op het schema stond, kon ik het niet. Nu was ik weer een paar weken verder, meer getraind..... we ginngen het zien en meemaken. Toen Garmin piepte dat ik gas moest gaan geven, deed ik dat... En het lukte, 5 minuten, toen 10 minuten en uiteindelijk lukte het gewoon 15 minuten lang! Yihaaa, dit was weer een kleine overwinning, deze vooruitgang kon ik mooi weer in mijn zak steken. Ik ben nog lang niet terug op het nivo waarop ik wil zijn, maar de vooruitgang is duidelijk te merken.

Vrijdagavond liep ik weer 20 minuutjes op de vff's door het dorp ('moet je eens zien wat die aan haar voeten heeft!!"), waarna ik deze trainingsweek op de zaterdag afsloot met een duurloopje van 60min in dl1. Lekker door de bossen, paadje links, vreemd weggetje rechts, heuveltje op en ook weer af natuurlijk, door kreupelhout, mul zand, ongelijke paden, boomwortels en laaghangende takken. Alles kwam ik tegen. Het werd een heerlijk loopje in een bos dat ik redelijk goed ken en waar ik het wel aandurf om te zwerven en te zien waar ik uitkom. Eigenlijk kan ik niet wachten tot ik dit soort loopjes kan gaan doen op de vff's. Volgens mij loopt het dan nog fijner!

 

En eigenlijk wil ik nu dus gewoon veel te veel en veel te snel. Ik heb al een heel rijtje wedstrijdjes die ik zou willen lopen, wil eens gaan kijken hoe het is om een trail te lopen, wil nog een clinic gaan doen op het gebied van chi running, en 1 om te leren trailrunnen en heb me ingeschreven om de Nike Free uit te proberen tijdens een workshop van Run2day. En ik wil weer op weg naar die halve in Eindhoven. Kortom: ik wil heel veel, maar er zullen keuzes gemaakt moeten worden. En dat is nou juist het moeilijke, want er zijn zoveel leuke dingen op hardloop-gebied.

Afgelopen maandag stond opeens de DHL voor mijn neus voor mijn receptie-balie.  "Wie van jullie is Esther, ik heb een pakketje voor haar", zei de bezorger. Ik sprong direct rechtop: "Ik ik ik". Yes, mijn Vibram Five Finger shoes, gewonnen via een actie op twitter! Snel tekenen en toen kon ik het papier van de doos afscheuren. Mijn collega was ook al heel nieuwsgierig en moedigde me aan om snel uit te pakken.  Niemand hier had ooit gehoord van de vff en afgaande op mijn beschrijving verklaarden ze me al voor gek dat ik daarmee wilde gaan lopen voordat ze het gezien hadden.

Maar ja, ik vond ze wel mooi en kon bijna niet wachten tot ik naar huis kon om ze aan te passen. Thuis kreeg ik natuurlijk hetzelfde commentaar: ga je daarmee lopen? Buiten? Zorg maar dat niemand je ziet!

 

's Avonds moest ik natuurlijk even gaan lopen op de Bikilaatjes, even uitproberen. Ik fietste naar een achteraf paadje waar niet veel mensen lopen. Niet omdat ik me schaamde op de vff, maar omdat ik zelf niet wist hoe het zou lopen en het eerst eens zelf wilde uitproberen, zonder publiek erbij.

Deze 1e keer was eigenlijk nauwelijks de moeite van het omkleden waard: 1' lopen 2' wandelen en dat 5x, dus 15 minuten totaal.  Niet meteen overdrijven en een nieuwe blessure wegens overbelasting oplopen. Beetje onwennig was het wel. Goed letten op de houding, landen op de midden/voorvoet, niet op de hiel. Rustig lopen, uitkijken waar ik mijn voeten neerzette, maar vooral lekker lopen. En dat lukte prima!

 

Na een kwartier was ik weer terug bij mijn fiets, om te ontdekken dat ik mijn mooie nieuwe telefoon gewoon bovenop het zadel had laten liggen. Te verlangend om te gaan lopen, had ik totaal vergeten dat ding mee te nemen. Maar goed dat ik in zo'n verlaten pad had uitgezocht :)

 

Het 1e loopje beviel goed, dus woensdagmiddag trok ik opnieuw de blote-voeten-schoenen aan voor een kort rondje. Deze keer niet op een zandpad, maar in het bos. En wel over paadjes die ik normaal niet zo snel neem, smal, kuilig, dennenappels, takken, wortels. Ik wilde het allemaal uitproberen. Hoe voelt het onder deze schoen, doet het pijn bij landen, zwik ik niet te snel door mijn enkels. Het expirimenteren en uitproberen maakt het allemaal nog eens extra leuk. 

Ook deze keer houd ik een schema aan van 1' huppelen, 2' wandelen, alleen dan 7x.  Na 2 km is de lol weer voorbij en aan mijn rechterkuit te voelen is het zo ook wel even genoeg.

 

Nu, na 2 keer lopen, vind ik het zeer de moeite waard om wat extra tijd te gaan steken in het lopen op de vff. Binnenkort ga ik maar eens ergens een volgende cursis/clinic volgen. Chi running spreekt me ook erg aan, en hoewel ik het boek nu (half) gelezen heb en de theorie zo'n beetje ken, is het uitvoeren in de praktijk toch wat moeilijker. Een clinic op dit gebied is misschien ook niet verkeerd. Maar eens zien hoe het de komende weken gaat op de vff.

 

@FiveFingers.nl  van harte bedankt voor deze gewonnen prijs, ik ga hier heel veel plezier aan beleven!

 

Word vervolgd!!

 

Hoewel het eigenlijk de bedoeling was om dit jaar opnieuw de halve marathon van Venlo te gaan lopen, bleek al vrij snel na de shockwave behandelingen, dat dit er dit jaar niet in zou zitten. Ook de 10km leek net iets te ver, maar omdat de trainingen zo lekker liepen de laatste weken en omdat ik mee kon doen aan het bedrijventeam van van Gansewinkel, besloot ik in overleg met trainer Tiny om toch mee te doen.

 

We (man, een paar vrienden en ikzelf) waren al redelijk op tijd aanwezig in de Van Gansewinkelbus en daar konden we omkleden en nog even rustig zitten. Ook Kitty kwam naar de bus toe. Speciaal om mij aan te moedigen was ze al vroeg aanwezig in Venlo. Haar start van de halve marathon zou pas om 13.30 zijn..

Mijn start (en met mij vele anderen) was om 11.45. Het startschot viel en we zetten ons in beweging. Het 1e stukje was wandelen, maar eenmaal door de fuik, konden we aan onze wedstrijd beginnen. Stukje binnenstad, centrum en toen langs de Maas richting Tegelen, het 1e viaduct over richting Blerick, om weer terug te lopen, over het 2e viaducht richting centrum. Het maakte niet uit waar je liep, overal stonden mensen aan te moedigen, regelmatig aan hangtafels met een biertje en een hapje en ook zij hadden het prima naar hun zin. De vele muziekbandjes en het mooie weer maakte de sfeer nog beter.

In 1.02 en nog wat ging ik over de streep. Echt helemaal tevreden ben ik niet over die tijd, omdat ik gewoon weet dat ik sneller kan, maar gezien het aantal weken dat ik weer train, denk ik dat ik niet echt ontevreden hoef te zijn. Dit is weer een mooi ijkpunt om verder te gaan bouwen aan een klein stukje snelheid! En wat het mooiste was, was toch wel het feit dat ik totaal geen last heb gehad van mijn voet en ook nu, de dag erna, helemaal geen pijn voel. En dat is de grote winst van dit moment :)

 

Manlief en zijn vrienden die ook de 10 km liepen, stonden me op te wachten in het finishvak en ook Kitty stond hier. Gezamenlijk liepen we terug naar de bus, waar ondertussen John, de haas van de dag en Ans op ons stonden te wachten. Al snel was het tijd voor Kitty en John om ook te starten aan hun halve marathon. Na  goed 2.06 waren zij weer terug bij de finish, een mooi PR voor Kitty! 

 

Na afloop was het tijd voor een hapje en een drankje en nog even gezellig napraten. Wat mij betreft een dag waarvan er nog vele mogen volgen!

Nog maar 2 nachtjes slapen en het is zover: de Venloop. Door de shockwave behandelingen en daardoor minder trainen, loop ik niet de halve marathon, maar de 10km. En dat is al meer dan ik een paar weken geleden dacht te kunnen lopen. Maar de trainingen gaan goed, beter dan verwacht en daarom ga ik toch voor de 10km. Het is al 4 maanden geleden dat ik voor het laatst een 10km liep en in mijn trainingen ben ik nog niet verder geweeest dan zo'n 8km, maar die laatste 2 gaan me ook wel lukken.

 

De pijn in mijn hiel is door de shockwave bijna verdwenen. Helemaal 100% weg is het niet, maar dit is acceptabel. Tijdens het lopen heb ik nergens last van, na het lopen is de hiel wat gevoelig, maar na een stukje rust verdwijnt ook dat pijntje. Als het niet meer erger word dan dit, dan zullen jullie mij er niet meer over horen piepen!

 

Woensdagmiddag kwam er op twitter opeens een tweet voorbij van @FiveFingersNL:

 

Wie van jullie hardlopers wilt graag een #FiveFinger #Bikila winnen? Gebruik #FiveFingers en #Bikila in je @ of tweet! #barefoot

Dat het op mijn blogje een beetje stil is geweest, wil niet zeggen dat ik met het hardlopen stil heb gezeten. Na de laatste shockwave behandeling ben ik weer lekker aan het trainen geslagen, want het is gewoon een wonder, maar de echte hielspoor-pijn is verdwenen. Ik kan nog niet voor 100% zeggen dat alle pijn weg is, na een training voel ik nog wel een soort kneuzing-pijntje, maar als dat alles is, dan kan ik er prima mee hardlopen.

 

Maar... al enige tijd ben ik aan het rondneuzen op internet of er niet op 1 of ander manier een methode te vinden is om die hiel te ontzien voor de toekomst. Want dat het een zwakke plek blijft, dat is duidelijk. Ik kan wel met nog steviger schoenen gaan lopen, nog meer zooltjes in die schoenen stoppen, maar of dat echt helpt? Ik loop al 2 jaar met blessures, zonder dat die schoenen echt helpen en doen wat ze beloven.

Via twitter kwam ik in contact met de heren van Frunning, die clinics geven in de barefoot-style running methode. Na een paar dagen wikken en wegen, twijfelen en peinzen, hakte ik de knoop door en gaf me op voor een clinic. En afgelopen zondag was het zover: ik zou barefoot gaan runnen!

Na de kennismaken met Marc en Michiel van Frunning en met de andere deelnemers, vertrokken we met een kleine groep naar het bos. De meesten op "echte" barefoot-schoenen, ik op een stel ouwe tennisschoenen :)

Aangekomen in het bos deden we een aantal oefeningen, hoe loopt het op je hielen, hoe voelt het om op je tenen te lopen? Iedere oefening bracht ons dichter naar het moment dat we echt de voorvoet/middenvoet landing in de praktijk zouden brengen.

En als je zo in het bos bezig bent, eens goed kijkt naar voorbijlopende hardlopers, de uitleg van de heren aanhoort, tsja... dan klinkt het zo logisch en vraag je je af waarom niett iedereen op deze manier gaat lopen.

De voordelen zijn namelijk duidelijk:

- bij landen op de voorvoet gebruik je veel meer de natuurlijke vering in je lichaam

- pronatie word voorkomen, omdat je dat stadium gewoon overslaat in de landing

- je landt met het zwaartepunt onder je lichaam, ipv voorbij je lichaam

En wat voor mij heel belangrijk is: het neerkomen op je hiel gebeurt dus gewoon niet meer, waardoor ik (misschien/hopelijk) een volgende blessure met hielspoor kan voorkomen.

En wat ik nooit gedacht had van mezelf, maar toen werd voorgesteld dat we allemaal onze schoenen en sokken uit zouden trekken om een stukje echt op blote voeten te lopen, wilde ik ook dat meteen uitproberen.

Ik, die bang was om vieze voeten te krijgen, bang was voor steentjes, takjes, dennenappels onder mijn voeten, liep zomaar blootsvoets door het bos. En weet je? Het liep nog lekker ook!! Eigenlijk vond ik het wel jammer om na een paar 100 meter de schoenen weer aan te doen :)

Na het lopen in het bos, werd het volgende deel van de training afgewerkt in de zandbak van een speeltuin vol spelende kinderen. Wij werden aan een groot elastiek gebonden en moesten proberen zo ver mogelijk vooruit te lopen.

Wat hierbij geoefend werd is het lopen in kleine pasjes, landen op de voorvoet en naar voren knikken vanuit de enkel. Een leuke oefening om te doen en heel prettig dat we bij het achteruit lopen opgevangen werden. Anders was ik beslist als een katapult gelanceerd en om ergens tegen een boom aan tot stilstand te komen :)

Een laatste oefening was het lopen over een koord. Dat ik niet voor koorddanseres in de wieg gelegd was, wist ik al, maar gelukkig ook hier bood een helpende hand uitkomst.

Na afloop van de clinic was het nog even gezellig napraten.

Wat ik zelf heel fijn vond, was dat ik totaal geen last van mijn hiel had. Na 2,5 uur training, voelde ik totaal niks!! Dat ik nu verschikkelijke spierpijn in mijn kuiten heb, neem ik voor lief, dat gaat wel over!

Mijn besluit is genomen: volgende week ga ik langs bij de winkel van Paul in Tilburg. Hij was ook aanwezig bij de clinic en heeft een winkel, gespecialiseerd in barefoot-style schoenen.  Onder het genot van de beloofde espresso ga ik schoenen passen en kies ik een paar uit. Daarna is het rustig opbouwen en kijken hoe ver ik kom.

Marc en Michiel van Frunning, hartelijk dank voor de leerzame training. Ik ben zeer enthousiast en wie weet kom ik in de toekomst nog een keer naar een clinic, voor nog wat extra tips en aanwijzingen. Maar dan niet op mijn tennisschoentjes, maar op hele echte barefoot-style runningschoenen!

 

Gistermiddag trok een berichtje op twitter over een conditie-training in Eindhoven mijn aandacht. Ik twitterde terug dat ik wel wat conditie kon gebruiken en na een paar berichtjes heen-en-weer resulteerde dat in een uitnodiging van trainer @Eindhovenloopt om eens mee te komen lopen. Een uitnodiging die ik graag aannam.

Daarom stond ik vanmorgen om 9.30 bij een ingang van het Philips de Jong Park in Eindhoven, waar zich al een groepje hardlopers had verzameld. Was ik van tevoren ietwat zenuwachtig over wat me te wachten stond, die twijfels verdwenen al snel. Het was een leuke groep mensen die zich daar verzamelden.

Toen we compleet waren begonnen we met inlopen. Poehee, dit was niet echt mijn inlooptempo, maar... ik kon het toch makkelijk volhouden. De magie van het lopen in een groep?? Of toch een betere conditie dan ik dacht?

Na het inlopen het minst leuke deel van elke training: loopscholing. Iets wat ik sinds ik gestopt was bij AVV niet meer had gedaan en ook niet gemist had. Noodzakelijk kwaad, maar niet echt mijn ding.

Hierna kwamen de intervallen. Vooraf werd gezegd: ieder op zijn eigen tempo, sneller dan je duurloop, maar een tempo dat je 10x moet kunnen volhouden. En wat deden we? We knalden met z'n allen achter de trainer aan, tong op mijn schoenen, maar die 1e interval lukte het me. Eh... eigen tempo? Niet echt. Gelukkig werd ik daarna slimmer en ging het beter.

Er volgden nog een aantal intervallen en na in totaal zo'n 1,5 uur bezig te zijn geweest, liepen we de laatste kilometer in rustig tempo terug naar het Paviljoen. De training zat erop en het was tijd om iets te gaan drinken. Een mooie afsluiting van een fijne training en in totaal zo'n 8km gelopen.

 

Afgelopen maandag was mijn (hopelijk) laatste behandeling bij de therapeut. Deze laatste keer zette hij nog wat meer kracht op het shockwave-apparaat, het aantal slagen per minuut werd opgevoerd en de laatste paar minuten was het echt op mijn tanden bijten en doorzetten. Maar... het idee dat het de laatse keer was en dat het voor het goede doel was, trok me er doorheen.

De bedoeling is nu rustig opbouwen en rekening houden met een hersteltijd van zo'n 6 weken. Na deze periode word in overleg met de therapeut bekeken of het nodig is om nog 1 of 2 behandelingen af te spreken. Volgens de peut is dat in de meeste gevallen niet nodig, dus ik hoop van harte dat ik bij die meeste gevallen hoor! Met het verzoek om over eind maart nog eens contact op te nemen en het advies niet te flauw te zijn bij het opbouwen, kon ik gaan.

 

Gisteravond, vrijdag, vond ik dat het tijd werd om een begin te maken aan mijn nieuwe loopleven. Klein stukje: 10 min inlopen, 3x7 minuten hardlopen en daarna weer 10 minuten uitlopen. Ik koos voor een rondje door het dorp. Langs de kroegen huppelen, rekken en strekken tegen de etalage van de fietsenmaker, de eerste 10 minuten gingen snel voorbij. Garmin zei "piep" en ik begon aan mijn eerste 7 minuten.

Rustig aan, ik mocht van mezelf niet onder de 7min/km, dus het was lopen met een behoorlijke rem erop. Maar het ging zonder centje pijn. Ook de 2e en 3e keer 7 minuten hardlopen gingen goed. Heerlijk om zo het weekend te beginnen!

 

Een dag later gaat het nog steeds goed met die voet. Af en toe wel wat gevoelig, maar da's wel logisch. Er zit toch een soort kneuzing onder, die nog moet herstellen. Maar zoals het nu aanvoelt, ben ik zeer positief. Hopelijk zet dit zich voort de komende weken!

 

 

Na ruim een week van niet lopen en alleen een beetje fietsen, begon het te kriebelen om weer eens naar buiten te gaan. Zeker met het mooie zonnige, koude weer van vorige week, wilde ik errug graag een rondje gaan lopen.

Daarom trok ik zaterdag toch de stoute hardloopschoenen aan en na een kort heen-en-weer getwitter met Tiny, was het plan de campagne snel gemaakt: 10' wandelen, 4x5' hardlopen, 2' pauze tussendoor en daarna ook 10' terugwandelen. Qua hardlopen niet veel minuten, maar beter te rustig, dan teveel.

Het was lang geleden dat ik een warming up deed van 10 minuten, maar vandaag luisterde ik heel braaf. Zwaaiende met mijn armen, trippelent op mijn tenen, waggelent op mijn hakken en een korte stop voor wat rek-en strek oefeningen, gingen de 10 minuten eigenlijk best snel voorbij.

En toen de proef op de som: deed de shockwave wat het moest doen? Tijdens het hardlopen was ik continue bedacht op een pijntje. Voelde ik al iets? Weet je hoe raar het is om na bijna 1,5 jaar te lopen zonder pijn? Normaal gesproken moest ik eerst zo'n 3 km lopen, voordat de pijn verdween. Nu voelde ik niks! Lopen zonder pijn..... goh, dat kon dus ook!!

Het was maar 46 minuten in totaal, maar het was heerlijk lopen!

En toen ik na afloop ook niks voelde, 's avonds geen reactie kreeg en de volgende dag gewoon mijn bed uit kon zonder te strompelen, was ik helemaal blij :)

En omdat het zo goed ging, deed ik ditzelfde rondje maandag nog een keer, met hetzelfde resultaat. Zou het dan nu echt goed gaan??

 

Afgelopen maandagavond had ik de 3e shockwave behandeling. Van tevoren werd een echo gemaakt, waarop te zien was dat de kalkafzetting, kleiner was geworden. Een afname van 2mm. Wat is nou 2mm zou je zeggen? Nou, blijkbaar voor mij voldoende om resultaat te merken. Helemaal blij liet ik me voor de 3e keer pijnigen.

Nog maar 1 behandeling, opnieuw op de maandagavond en dan heb ik er alle vertrouwen in dat ik weer rustig op kan bouwen!

 

Er werd al maandenlang over getwitterd: de jubileum weblogloop die Gert en Marco aan het organiseren waren. Vijf jaar geleden werd het 1e loopje gehouden met een aantal bloggers, en nu moest dat jubileum natuurlijk gevierd worden. Als je een reden voor een loopje kunt bedenken, dan moet je zeker niet nalaten.

Een dagje uit naar het mooie Hilversum zag ik wel zitten en daarom meldde ik me aan om de halve route mee te lopen. Er was me verzekerd dat ook ik het tempo bij zou kunnen houden, dus hoopte ik op een lekker loopje door bos en heide.

Helaas gooide de nieuwe therapie roet in het eten. Na een aantal weken van niet tot nauwelijks trainen, leek het me niet verstandig om een kilometer of 12 mee te lopen. Maar gelukkig was er een oplossing, waardoor ik toch mee kon doen: samen met Annemarie en Patricia werd de weglogloop voor ons een weblogfietstocht.

 

's Morgens tegen half 10 zat ik in de auto, met de bedoeling 1,5 uur later in Baarn te zijn. Ik wilde TomTom aanzetten, maar helaas.... de kabel bleek op 1 of andere manier gebroken te zijn en Tom zei geen woord. Oei... ik wist wel dat Baarn ergens bij Hilversum lag en dat Hilversum ergens tussen Utrecht en Amsterdam ligt, dus moest ik maar de gok nemen en gewoon gaan rijden. Achteraf bleek het niet echt de slimste, kortste en makkelijkste route.

Ik reed Den Bosch voorbij, reed Utrecht voorbij en net toen ik dacht dat ik nooit een bord Hilversum tegen zou komen, kwam dat bord eindelijk toch, pfff. De snelweg af de volgende borden volgen. Een bord Baarn zou ik toch ook wel tegenkomen???

Nou... niet dus. Daarom ben ik toch maar aan de kant van de weg even gaan staan om een kaart erbij te pakken. Tsja, redelijk ouderwets, maar wel nog steeds zeer handig. Hierdoor wist ik dat ik richting Amersfoort moest rijden om Baarn tegen te komen en hiephoi eindelijk, eindelijk vond ik ook "de Generaal" waar het verzamelpunt was. Na 2 uur kon ik aanschuiven voor de (welverdiende) koffie!

 

Het 1e deel van de loop was niet te fietsen, daarom zouden wij instappen (infietsen) bij het rustpunt halverwege. En nadat we de lopers hadden uitgezwaaid en nog een kopje koffie hadden gedronken, fietsen we naar ons startpunt. We waren ruim op tijd om de lopers daar op te wachten.

Na een reepje en een sjeekje voor de lopers, werd het sein gegeven voor de 2e ronde. Ook wij stapten op onze fietsen en gingen er achteraan. Tsja... echt makkelijk fietsen was het niet altijd, maar toch werd het een mooie tocht. De bosrijke omgeving van Hilversum/Baarn is zeker een aanrader voor een heerlijk loopje. Onderweg werd er behoorlijk gekletst, waardoor de tijd erg snel ging en in een mum van tijd stonden we bij het eindpunt, de voetbalclup in Hilversum waar de lopers konden douchen.

Wij fietsers waren nog niet klaar met onze tocht, want nu begon het voor ons pas echt: terug naar "de Generaal" in Baarn. Ons plan was om ruim voor de lopers binnen te zitten met een warme chocomel, maar dat lukte niet. Hoewel de terugtocht zeer gezellig was, was het ook een behoorlijk eind en werden we onderweg ingehaald door toeterende en zwaaiende lopers die nu, zeer verdient, met de auto naar het beginpunt werden gebracht.

Het eten was lekker en gezellig. Gelukkig hoefden we niet netjes en stil aan tafel te zitten en er werd dan ook regelmatig een andere stoel en andere gesprekspartner opgezocht. Het feit dat we later vertrokken dan de ruimte gereserveerd was en de meesten eigenlijk nog wel wat langer hadden willen blijven, bewijst wel dat het een zeer geslaagde dag was.

Het verbaast me altijd weer dat zo'n club met mensen waarvan je de ene beter kent dan de ander, en sommigen zelfs helemaal niet kent, zo'n gezellige dag  samen kan hebben. Het hebben van de gezamelijke passie, het hardlopen op welk nivo dan ook, geeft blijkbaar toch een behoorlijke band. 

 

Hopelijk is er volgend jaar weer een weblogloop in deze omgeving, en hopelijk kan ik dan wel meelopen. Want wat mij betreft was deze dag zeker voor herhaling vatbaar!

Omdat de peut me verzekerd had dat ik gewoon kon blijven lopen, maar wel korter en rustiger, ging ik zaterdag op pad voor een heel kort rondje. Even uitproberen hoe mijn nieuwe schoenen liepen en natuurlijk was ik heel benieuwd hoe mijn pootje aan zou voelen.

Ik had me echt voorgenomen om niet verder te lopen dan het korte rondje van 4km. Normaal nouwelijks de moeite waard om me om te kleden en de deur uit te gaan, maar nu had ik er toch wel zin in.  En het voelde goed, zowel de schoen als mijn voet. Zo goed dat ik halverweg nog dacht aan een langer rondje. Maar ik wist me in te houden en na 27 minuten was ik weer thuis. Kort en rustig had de peut gezegd en ik had me er keurig aan gehouden

Maar ja... tegen de avond begon ik mijn hiel toch wel te voelen en ook de hele zondag was het lopen niet echt leuk. Tsja... misschien toch net iets te ver gelopen, of te snel na de behandeling, wie zal het zeggen.

Maar, om helemaal zeker te zijn, dat deze behandeling succes heeft, heb ik toch maar besloten om niet meer te gaan hardlopen totdat alle 4 de behandelingen erop zitten. Het verstand komt met de jaren zeggen ze, dus misschien is het bij mij dan eindelijk zover!

 

Wat me deze afgelopen week wel een paar keer opviel, was dat ik zonder pijn liep. Heel raar, maar af en toe bedacht ik me achteraf van hee, ik kon gewoon lopen, ik voelde niet dat ik mijn voet neerzette. Lopen zonder een centje pijn... ik weet gewoon niet wat me overkomt :)

 

Vandaag had ik de 2e behandeling. Volgens de therapeut is het normaal dat mijn hiel ietwat beurs/gekneusd aanvoelt, en ook dat de voet het ene moment wel gevoelig is bij het lopen en het volgende moment niet meer.  Dus ging ik vol goede moed opnieuw op de behandeltafel liggen en liet hem zijn werk doen.

Vorige week waren we gestopt bij 2,6 bar, deze keer wilde hij de druk wat opvoeren. En langzaam, iedere keer een beetje meer, voerde hij de druk op, tot uiteindelijk 3,3 bar. Echt prettiger werd het niet, maar ja... ik heb er wel wat voor over. En wat is nou 10 minuten?  Even aan wat leuke dingen denken en de behandeling zit er weer op.

 

Ik ben heel benieuwd hoe dit zich de komende weken gaat ontwikkelen. Momenteel ben ik behoorlijk positief, maar ja, dat was ik in het verleden al vaker. Deze keer moet het maar gewoon goed aflopen. Na 1,5 jaar tobben vind ik eigenlijk dat ik daar wel eens recht op heb :)

Het zal jullie dit afgelopen jaar niet ontgaan zijn, dat ik regelmatig pijn had aan mijn rechterpootje door hielspoor/fasciitis plantaris. Regelmatig schreef ik al over fysio, zooltjes, tapen, rust, massages en weet ik wat ik nog allemaal geprobeerd had om daar vanaf te komen.

Lang geleden was me al aangeraden om shockwave te gaan proberen. Maar eigenlijk vond ik dat maar een enge, ingrijpende behandeling, waar ik toen nog niet aan toe was. Het moest toch makkelijker op te lossen zijn?

Maar omdat niks hielp en ik weer een juich-verhaal las over shockwave, besloot ik nu dan toch eindelijk dit laatste redmiddel aan te grijpen.

Vanmorgen was het zover, eerst een intake en aansluitend de 1e behandeling bij Sian in Aalst. De therapeut maakte een echo, waarop te zien was dat er een kleine (5 mm)kalkafzetting op het hielbot zat. Klein, maar blijkbaar groot genoeg om mij te beletten lekker te lopen.

 

De behandeling begon rustig, om te wennen aan het tikken op mijn voet. Maar geleidelijk werden de stoten opgevoerd, niet alleen meer per minuut, maar ook harder. Het werd minder en minder prettig. Zeker als als het "pistool" rechtstreeks op de pijnplek gericht was, was het behoorlijk pijnlijk. Dus even op mijn tanden bijten en denken aan leukere dingen: weer lekker lopen! Maar gelukkig zijn 10 minuten redelijk snel voorbij en werd het apparaat uitgezet, oef 1e behandeling overleefd!

Na afloop kon ik gewoon op mijn voet staan, geen pijn, nergens last van. Maar nu een paar uur na de behandeling is de hiel een beetje rood en toch wel gevoelig bij beweging. Maar het voelt anders dan gewoonlijk, dus ik ga er vanuit dat dit erbij hoort en dat het een teken van genezing is.

Wordt vervolgd.....

Een lekker rustig rondje rondom de Kempervennen was het doel van vandaag. Toen ik de deur uitging, waaide ik bijna weg door de harde wind. Het 1e stuk van het rondje was dus redelijk hard werken om daartegen in te lopen, maar mijn troost was, dat het op de terugweg waarschijnlijk zou helpen om me naar huis te blazen.

Na 3km over het fietspad, draaide ik linksaf een zandpad op. Een heerlijk hard pad, waar ik lekker liep. Totdat ik bij een soort sloot kwam die helemaal over het pad heen stroomde.... Nu wist ik wel dat het hier redelijk drassig was, van mijn mtb-avonturen, maar zo erg als het nu was, had ik nog niet meegemaakt. Ik verwachte dat het verderop wel beter zou zijn, dus ik liep, gleed en glibberde gewoon door.

Achteraf zou het beter zijn geweest om om te draaien en anders te lopen, maar ja... dat het zo slecht zou zijn, wist ik op dat moment natuurlijk niet.

Het pad van ruim 1,5 km was 1 lange grote modderpoel. Na een paar minuten glibberen en 3 bijna valpartijen in de modder gaf ik het op. Zo goed en zo kwaad als het kon, kluunde ik om de ergste modder heen en hoopte ik dat het beter zou worden. Maar beter werd het pas toen ik de grote weg weer bereikte.

De rest van het rondje besloot ik gewoon op de fietspaden te blijven en daar was het goed lopen. Zeker het laatste stukje met wind in de rug. Omdat ik zo'n 2 km gewandeld had, vond ik wel dat ik niet de korste weg naar huis mocht nemen. Vandaar dat ik er nog een lusje aan vastmaakte om toch de 10km "hard"lopend te kunnen volmaken. Ondanks de modder, toch heerlijk gelopen op deze zonnige dag.

Bij de meeste trainingen heb ik het gevoel dat ik lekker bezig ben. Af en toe krijg ik van een training een super gevoel, het gevoel waar ik het allemaal voor doe. Maar een heel enkele keer heb ik er een training tussen zitten dat ik het liefst op zou geven, omdraaien, naar huis, en de schoenen in de kliko.

Zo'n training was het vandaag.

Vol goeie moed stapte ik vanmiddag het zonnetje in. Een uurtje in dl1 lopen stond op het schema en ik had een rondje van zo'n 9km in mijn hoofd. So far so good.

Na de 1e kilometer vond ik het lopen eigenlijk helemaal niet leuk meer.... ik had het warm, zweette als een otter, had een hartslag van tegen de 170 en dat bij een tempo van nauwelijks 7 min/km. Na 2km hield ik het "hard"lopen voor gezien. Wandelen werd het, hartslag laten zakken, beetje rekken-strekken. Om het daarna nog maar eens te proberen. Pfff, wat kostte het moeite, ongelooflijk!! En helaas bleef het niet bij 1x wandelen, er volgde nog een paar keer.

En dan gaan de gedachten malen..... doe ik hier al die moeite voor.... waar is de vooruitgang waar ik zo op zit te wachten..... hoe komt het dat het zo belabberd gaat....Nou ja... allemaal vragen zonder antwoord.

Zou het komen doordat ook ik een griepje onder de leden heb, net zoals vele anderen in Nederland? Of zou het misschien toch komen door de donatie van een halve liter bloed maandagavond? Is dit te snel geweest na de donatie? Ik had toch verder geen last ervan. Nou ja, wat het ook geweest is vanmiddag, ik zal er niet achter komen.

Maar dan loop je de laatste paar meters naar huis, kijk je op je Garmin en die staat op 7,7km.... dus wat doe je dan? Toch nog even verder, 150m doorlopen en dan omdraaien. Die 8km volmaken!

Ik houd het er maar op dat ik mijn slechtste en moeizaamste training van dit jaar al gehad heb. Vanaf nu kan het alleen maar beter gaan :)

 

De 1e dag van het nieuwe jaar.

Traditiegetrouw een dag voor een nieuw begin.

En hoewel ik ook een aantal goeie voornemens heb,

ben ik eigenlijk van plan gewoon door te gaan,

waar het vorige jaar stopte.

Gezond blijven, genieten van mijn gezin, fijn blijven werken,

en vooral

plezier blijven beleven aan het hardlopen.

 

En dat zijn dan ook de goede wensen

die ik jullie allemaal toewens:

Geluk, gezondheid, genieten!

En dat we er maar met z'n allen

een super mooi jaar van mogen maken!

 

 

 

Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel! Ook 2010 is alweer bijna voorbij, de kerstdagen staan voor de deur. Dagen die door mij traditie getrouw doorgebracht gaan worden bij de (schoon)familie.

2010 was voor mij een loopjaar, waarin weliswaar niet al mijn loopdromen uitkwamen, maar toch wel heel veel. Begin dit jaar liep ik helemaal niet, maar door heel rustig, heel langzaam op te bouwen (m.b.v. trainer Tiny) lukte het me om toch iedere keer, met ieder schema een stukje verder te komen. Eerst een 5km loopje, daarna de 10km, ook de 10EM lukte en daarna (het grote doel van dit jaar) de halve marathon van Eindhoven. Tsja, tempo maken lukt nog niet, maar een leuke afstand pijnvrij afleggen wel. En voorlopig ben ik daar erg blij mee!

Aan het eind van het jaar werd me dan ook gevraagd waar ik volgend jaar naartoe zou willen trainen. Wat zijn mijn doelen, mits mijn voet meewerkt. Nou, eigenlijk hoefde ik daar niet zo gek lang over na te denken.

Wat ik graag wil is "gewoon" op elk moment dat ik het wil een halve marathon kunnen lopen. En dan echt niet iedere maand 1, maar een keer of 4 per jaar zou wel leuk zijn. De 2 volgende staan al gepland, in maart de Venloop en in mei de halve van Leiden. En dan zou het ook nog prettig zijn om iets meer aan de snelheid te werken. Iedere halve net wat sneller. Ooit kon ik een aardig tempootje halen en op dat niveau terug, zou me heel welkom zijn!

We gaan het zien volgend jaar. Eerst nog genieten van de kerstdagen en dan op volle kracht door naar het nieuwe jaar!

Afgelopen donderdag besloot ik al vroeg op de dag om mijn training over te slaan. Eigenlijk geheel tegen mijn zin in, maar een pijntje aan mijn heup (door de nieuwe schoenen??), besloot ik dat ik beter 1 training over kon slaan, dan toch door te lopen en een ernstiger pijntje te riskeren. Zou het verstand dan toch eindelijk komen?

Maar toen ik 's avonds van mijn werk naar huis reed, in een heuse sneeuwstorm, vond ik het al minder erg. Lopen in sneeuw is niet "mijn ding".

 

Volgens mij weten de meeste lezers wel dat ik geen sneeuwliefhebber ben, maar vrijdagavond nam ik me toch voor om zaterdag gewoon te gaan lopen. Lekker het bos in met mijn Salomon schoentjes. Mede door alle berichten op twitter van andere hardlopers die met plezier naar buiten gingen voor een snowfunrun, ging ik vol goede moed naar buiten.

Het dorp uit was nog wat glibberen en glijden, maar eenmaal een bospad bereikt liep het wel makkelijker. Zeker daar waar nog geen auto's hadden gereden. Mijn doel was weer eens de Malpie, omdat ik daar wel wat mooie uitzichten verwachte. En dat klopte, door de sneeuw zag het er daar weer heel anders uit.

 

(ook maar een sneeuwfoto van mij dan)

 

Hoewel het lopen door sneeuw toch wel anders en zwaarder is dan gewoon lopen, moet ik eigenlijk toch bekennen dat ik het wel leuk vond zo. Geen kip op de Malpie en daar liep ik toch maar.

Ik besloot een keer om het grote ven heen te lopen ipv over de verschillende bruggetjes en heuveltjes. Maar dat was een slechte beslissing. De sneeuw was daar nog helemaal onbelopen, behalve op een smal pad in het midden. Maar aan de zijkanten was het nog maagdelijk wit. Dus daar wilde ik overheen.... na een paar stappen hoorde ik het kraken van ijs en met een wanhopige sprong bracht ik mezelf in veiligheid. Op dat smalle paadje in het midden dus. Nu wist ik waarom daar wel was gelopen en aan de zijkanten niet. Door werkzaamheden met tractoren waren daar diepe geulen ontstaan, waar nogal wat water in was blijven staan. En dat was natuurlijk opgevroren en niet meer zichtbaar onder de sneeuw. Het zal niet diep zijn geweest, maar ja, natte sokken en schoenen met dit weer leek me niet echt een pretje, dus ik wandelde maar verder totdat ik weer redelijk zeker wist dat ik vaste grond onder voeten had.

(het grote ven, helemaal bevroren)

 

Daarna liep ik verder over het fietspad, ik wist nu tenminste zeker dat ik  niet zou wegzakken in een plas water. Omdat er nog geen fietser overheen gereden was, was het lekker lopen in een laagje verse sneeuw.

Later verruilde ik het fietspad toch maar voor een zandpad, maar dat duurde niet lang. De afwatering op de Malpie is niet zo heel best, maar normaal kan ik de plassen zien en er omheen zigzaggen. Nu kon dat niet en na enkele keren mijn hartslag omhoog te zien schieten doordat ik schrok van krakend ijs, besloot ik toch maar verder te lopen op het fietspad.

De laatste 2 km ging gewoon over de weg terug naar huis. Jeetje wat liep dat meteen een stuk makkelijker. Uiteindelijk werden het ruim 10km in 75 minuten, lekker buiten gespeeld, genoten van de sneeuw en het gevoel van alleen op de wereld op de Malpie. Een prima gevoel bij thuiskomst.

Ja, het was leuk een keertje door de sneeuw lopen voor de afwisseling. Maar wat mij betreft mag het vannacht rustig warm water regenen!

Een aantal weken geleden kreeg ik een mailtje van Eindhoven Atletiek, met de uitnodging voor een clinic met Luc Krotwaar. Het leek me wel interessant, maar mijn 1e gedachte was: wat moet een lopertje met mijn talent nou bij zo'n clinic van een toploper?? Maar na even nadenken besloot ik me toch in te schrijven. Er stond immers nadrukkelijk bij dat het bedoelt was voor lopers van alle nivo's. En ja, zeg nou zelf, als je iets kunt opsteken van een loper zoals Luc, waarom zou je dat dan niet doen?

 

Gistermorgen was het dus zover. Al om 9 uur zou de lezing beginnen, dus dat was vroeg op voor een zaterdag. Ik stapte ruim op tijd de kantine binnen en wie kwam ik daar tegen? Mijn loopmaatjes van AVV. Sinds mijn blessure loop ik helaas niet meer met hun samen, maar om ze hier tegen te komen was het heel gezellig.  Bij een kopje thee werd snel bijgepraat.

De lezing van Luc ging vooral over het belang van romp-stabiliteit voor het hardlopen en door middel van enkele voorbeelden, maakte hij het ook duidelijk. En natuurlijk kun je je rompstabiliteit verbeteren door oefeningen, maar volgens hem, kun je er ook aan werken, door te lopen op verschillende, ongelijke ondergrond en door het lopen van crossen. Door het corrigeren van je lichaam op die ongelijke ondergrond, train je ook je rug-, buik en borstspieren.

Het vervolg van de clinic bestond uit een training. Eerst inlopen en daarna in 3 groepen 3 verschillende oefeningen doen.

Oefening 1 was het vooruit en achteruit lopen op de baan. Kwam je een gele pion tegen, dan draaide je om en vervolgde je je weg achteruit, om pas bij de volgende gele pion weer om te draaien. Kwam je een oranje pion tegen, dan wisselde je van baan. De 2e oefening waren triplings. Vooruit, achteruit en zijwaarts over een parcours. En de laatste oefening was het lopen in een zandbak, bezaaid met fietsbanden waar je met korte, snelle stappen in die banden dooorheen liep.

Het was de 1e keer in ruim 1,5 jaar tijd dat ik weer eens iets van loopscholing deed en volgens mij is het niet verkeerd om hier wat meer aandacht aan te besteden :)

 

Het laatste onderdeel van deze clinic was het lopen van een cross(je). Bij de Karpendonkse plas, had Luc een parcours uitgezet met heuveltjes, zand, veel gras en een klein stukje fietspad. De bedoeling was om dit rondje 20 minuten lang te blijven lopen op  een tempo dat je makkelijk vol kon houden.

Ik loop wel eens door het bos, maar een cross heb ik nog nooit gelopen. Denk ook niet dat dat echt iets voor mij is, maar zo een keer uitproberen was toch wel heel leuk.

Al met al een zeer leuke ochtend, waar ik toch wel weer wat van opgestoken heb. Vanaf nu ga ik weer iets meer aandacht besteden aan buik- en rugspieren. Voor zolang het duurt in ieder geval......

Vijf weken geleden kocht ik nieuwe schoenen. Op aanraden van de verkoper, kocht ik een anti-pronatie schoen. Hij zei toen: als ze niet bevallen, altijd terugkomen! En 2 weken later deed ik dat dus. De rechterschoen beviel goed, de linker niet. Het was net of mijn tenen na zo'n 2,5km in slaap vielen en daarna aanvoelden als dooie klompjes. Niet prettig met lopen.

Ik kreeg daarna een ander paar mee. Maar helaas, ook bij dit paar had ik links last van mijn tenen. Het voelde wel anders dan bij de vorige schoenen, maar toch niet echt prettig. Gisteren ging ik daar weer mee terug. En opnieuw totaal geen probleem. De verkoper vroeg me de hemd van het lijf over hoe de schoenen voelden, wat het verschil was met de andere, liet me nog eens heen-en-weer lopen, zodat hij het lopen ook kon beoordelen en kwam toen met opnieuw een ander paar bij me terug. Dit maal dezelfde soort als de laatste keer, maar ipv de narrow-leest, de gewone leest.

Met opnieuw het dringende advies terug te komen als deze weer niet bevielen, ging ik de winkel uit. Fijn toch, als mensen met je mee willen denken en je niet het gevoel geven een zeurende klant te zijn. Ik kan de Atletic Shop in Eindhoven alleen maar aanbevelen.

 

Nadat ik deze week weinig aan trainen was toegekomen en donderdag alleen maar 3 kwartier op de loopband liep, ging ik vanmorgen op mijn nieuwe schoenen op pad. Doordat er overal nog veel sneeuw lag, dacht ik maar gewoon 5km over een fietspad heen te lopen, om te draaien en dan dus 5km terug te lopen. Maar helaas, na 1 km ging het mooie schone fietspad over in een smerig, drabbig, vies, besneeuwd, beijsd fietspad. Na 1,5km had ik daar meer dan genoeg van. En ik stond al op het punt om om te draaien en op te geven, toen ik links van me een weg zag, sneeuwvrij, de ruilverkaveling in. Hmm... daar durfde ik van tevoren niet te gaan lopen, omdat ik dus juist daar veel sneeuw op de wegen verwachtte... Zou ik de gok nemen? Yep, dwars over een grasveld, onder een hekje door, liep ik naar die weg.  Ik zou wel zien hoe het verderop uit zag.

 

Maar de gok pakte goed uit. De weg was schoon en ik kon prettig lopen.

Wel was de weg vrij smal, doordat de kanten nogal beijsd waren en in de bermen veel sneeuw lag. Af en toe kwam ik een auto tegen, die vaak voor me aan de kant ging, maar een paar keer moest ik ook opeens een sprong maken, de berm in. Sommige automobilisten konden het niet waarderen dat ik gewoon op de weg liep, ipv braaf aan de kant.

 

Na 6km draaide ik terug richting huis en liep ik op een fietspad, langs het bos van de Kempervennen. Een fietspad waar ik vaak en graag loop. Eindelijk kreeg ik de wind in de rug en dat zou zo blijven tot thuis. Erg prettig, die koude wind niet meer in mijn gezicht. En ook dit pad was sneeuwvrij. Wat zou het toch prettig zijn als de wegen er altijd zo bijlagen na sneeuwval. Zo zou ik geen hekel hebben aan de sneeuw :)

 

Na 11,5km was ik weer thuis. Lekker gelopen, netjes op het opgegeven tempo. De 1e indruk van deze nieuwe schoenen is goed. Geen slapende, tintelende tenen. Nu even afwachten hoe ze blijven bevallen, maar hopelijk heb ik nu het juiste paar schoenen gevonden.

Zondag 28 november stond al enige tijd in mijn agenda als de dag van de Tisvoorniks-loop in Geldrop. Twee jaar geleden liep ik hier de 15km en dat beviel zo goed dat ik daar nog eens terug wilde. Vorig jaar lukte dat niet, maar dit jaar gelukkig wel.

De Tisvoorniks loop, is zoals de naam al doet vermoeden, een loopje zonder inschrijfgeld, voor niks dus. En dat terwijl alles altijd super netjes geregeld is. Er is alleen geen tijdsregistratie en geen medaille of goodybag na afloop. Maar ja, daar zit volgens mij ook niemand op te wachten. Zeker niet als je zomaar door de natuur mag lopen, waar de routes netjes bewegwijzerd zijn en met meer dan genoeg vrijwilligers.

(foto met dank aan Maurice)

 

Mijn start was om 11.00 en na het startschot liepen we een kort stuk door Geldrop om daarna een viaduct over te gaan en het bos in te lopen. En wat was het weer mooi daar in de natuur. Door de vorst was alles bedekt met een laagje rijp, we liepen gewoon door een winterlandschap zoals je regelmatig op kerstkaarten ziet.

Via brede bospaden, smalle paadjes, houten bruggetjes, wildroosters en zandpaden liepen we ons rondje. En na net iets meer dan 1 uur (1.01 en een beetje) was ik weer terug waar ik begon. Even douchen en daarna terug naar de finish, want er zouden nog heel wat bloggers/twitteraars finishen na hun 30km loopje.

 

Nadat iedereen binnen was en zich opgefrist had, was het nog een hele tijd gezellig in buurthuis De Dreef. Niet alleen ontmoette ik een aantal twitteraars life, maar ik mocht ook de kruidkoek van Tiny, de AWC van Petra en de Haagse Kakker van Leo proeven.

Ik durf wel te zeggen dat ik volgend jaar niet alleen terug kom naar Geldrop voor het mooie loopje, maar zeker ook voor de gezelligheid!

Na de geweldige dag in Nijmegen, voor, tijdens en na de 7 heuvelenloop, heb ik deze week een lekker rustig weekje gehad. Op hardloopgebied dan, want het werk was juist extra druk, dus dat kwam goed uit.

Dinsdagavond liep ik een half uurtje en dat ging lekker rustig, geen spierpijn en geen zware bovenbenen. Donderdagavond lukte het me niet om buiten te lopen, dus klapte ik de loopband weer eens omlaag. Volgens mij is het eind vorige winter geweest dat ik binnen gelopen had, dus het was weer even wennen.

En hoewel ik het ooit fantastisch vond om binnen te lopen, lekker warm, voor de tv, vind ik er nu helemaal niks meer aan. En dat terwijl ik jaaaarenlang alleen maar binnen liep, 3x per week een uurtje hardlopen/wandelen voor de tv. Totdat ik het buiten lopen ontdekte en de loopband in de steek liet.

 

Komende zondag staat de Tisvoorniksloop op de agenda. Zoals de naam al doet vermoeden, is de loop dus helemaal voor niks. Je betaald geen inschrijfgeld, en toch is alles altijd prima geregeld, genoeg vrijwilligers en een geweldige sfeer. Bovendien is het een supermooi loopje door een geweldige natuur van de Strabrechtse Heide en kun je kiezen uit vele afstanden. Kortom, een loopje die ik zeker aan kan raden!

Wat een superdag was het gisteren in Nijmegen! Echt een dag om in te lijsten, om te bewaren in je plakboek en er zo af en toe nog eens naar te kijken.

Het begon al 's morgens in Eindhoven op het station, toen mijn trein (schrik niet!) te vroeg aankwam. Dat treinen op tijd rijden komt al bijna niet voor, maar te vroeg... bijna onmogelijk. Ik zag het maar als een goed voorteken voor de rest van de dag.

In Den Bosch werd het spannend. Kitty zou hier bij mij in de trein stappen en vorig jaar ging dat mis en troffen we elkaar pas in Nijmegen. Maar dit jaar ging het goed en al kleppent en beppent reden we richting Nijmegen. Op het station namen we eerst een kop koffie en gingen daarna in de rij staan voor de toiletten. Ik moest zo'n beetje voor de 83e keer die dag plassen.

Hierna gingen we op zoek naar de SNSbank, want daar in de parkeergarage mochten we ons omkleden en de tassen laten staan. Nadat ik bijna voor de 2e keer die dag mijn chip had vergeten, gingen we naar ons paarse startvak. Maar niet voordat ik nog ff gebruik had gemaakt van een dixi.....

Met wat handig gebruik van onze ellebogen baanden we ons een weg in het startvak, zodat we niet helemaal achteraan zouden staan. Wachtende op onze start hoorden we dat de 1e lopers al binnenkwamen en dat er dit jaar opnieuw een WR was gelopen. Tsja... sommige mensen doen alles om zo snel mogelijk weer over die finish te komen, terwijl ik gewoon lekker lang geniet van zo'n loopje in een onbekende omgeving :)

Iets na 2 uur konden wij ook starten. Ik durfde in het begin niet echt door te lopen, want heuvels ben ik totaal helemaal niet gewend. Om me heen hoorde ik verschillende meningen over hoe zwaar het zou zijn. De ene loper had het over "stelt niks voor" terwijl de ander het had over "hoe zwaar het zou zijn". Ik besloot het maar gewoon op me af te laten komen en wel te zien hoe het zou gaan. Helemaal voluit liep ik niet, want ik wilde me toch sparen voor als het zwaarder zou worden. Maar eigenlijk werd het helemaal nergens echt zwaar. Ja, soms zag je voor je uit dat je echt wel heuvels aan het bedwingen was, maar als je dan boven kwam en je kon weer omlaag suizen, dan liep het gewoon weer heerlijk.

Na 1 uur 36 minuten en een handvol seconden kwam ik over de finish. Een tijd waar ik op dit moment tevreden over ben, maar ook een tijd waar ik volgende keer nog heel wat aan kan verbeteren.

Zo snel mogelijk zocht ik mijn weg terug naar de SNSbank, waar Kitty al aanwezig was. Zij had een supertijd gelopen en 12 minuten van haar tijd van vorig jaar afgelopen!!

Nadat we beiden omgekleed waren, gingen we op pad naar cafe Maxim. Deze keer waren we beter voorbereid dan vorig jaar, toen hebben we behoorlijk moeten zoeken om dit cafe te vinden. Nu liepen we er in 1x naartoe. Een grote groep CnRunners en Twitteraars was hier aanwezig, maar de 1e die we zagen bij binnen komen was Tiny. En natuurlijk moesten we eerst even onze trainer alles vertellen.

Daarna volgde de kennismaking met nieuwe bekenden van Twitter en het weerzien met ouwe bekenden. Het werd een heel gezellige middag/avond , maar rond 20.00 uur werd het helaas tijd om naar huis te gaan. Met de nodige tegenzin namen we afscheid en samen met Gert, liepen Kitty en ik terug naar het station.

Het was een lange dag, maar een dag die zeker de moeite waard was. Wat mij betreft staat de 7heuvelenloop 2011 al in mijn agenda!

Ja, ik ben er klaar voor!

Na deze week 2x een korte training van zo'n 45 minuten gelopen te hebben, ben ik klaar voor de 7 heuvels van Nijmegen, de 7Heuvelenloop. Vanaf nu heb ik een paar dagen hardlooprust, zaterdag ga ik een rondje fietsen om de spieren wat soepel te krijgen en dan kan ik zondag de heuvels bedwingen.

 

Vorig jaar had ik me ook ingeschreven voor deze loop, maar helaas kon het toen niet doorgaan en stond ik aan de kant. Halverwege mijn opbouw naar de 15km besloot ik dat het beter was niet te gaan lopen. De pijn aan mijn voet was zo'n beetje op z'n hoogtepunt en zelfs het staan langs de kant was pijnlijk.

 

Dit jaar loop ik weer mee. Niet op het tempo dat ik graag wil lopen, maar ik loop! Dus wat dat betreft een vooruitgang van 100%.

En als ik na afloop lekker de kroeg in ga, dan weet ik zeker dat ik tevreden zal zijn. De opwaartse lijn gaat steeds een stukje verder omhoog en daar ben ik heel bij mee!

 

Na een aantal trainingen op mijn nieuwe Nike's gelopen te hebben, besloot ik woensdag dat dit toch niet mijn schoenen zouden worden. Tijdens elke training had ik slapende tenen aan mijn linkervoet en na zo'n 5km werden diezelfde tenen dof en doods. Lekker lopen deed dat niet, dus ging ik terug naar de winkel.

Ik dacht dat de schoen misschien te klein zou zijn, maar volgens de verkoper was dat niet het geval. Tintelende, slapende tenen zou een teken kunnen zijn van meer zaken, zoals te breed voetbed, te grote schoenen of te weinig demping. Dus haalde hij opnieuw een stapel schoenen en kon ik weer gaan passen. Het weer was te slecht om ze buiten uit te proberen, dus liep ik een klein stukje op de loopband in de winkel. De schoen die bij de vorige pas-sessie 2e werd, nam ik deze keer mee naar huis. Vanaf nu loop ik dus weer op Saucony. Nu maar hopen dat dit wel de schoen voor mij is!

 

Na de afgelopen drukke week, met 2 cursusdagen in Amsterdam en vervolgens 3 volle werkdagen, waarin ik bijna niet aan hardlopen toekwam, kon ik zaterdagmiddag eindelijk mijn schoenen uitproberen.

Op het schema stond 90min in dl1 en ik had een rondje uitgezocht van 13km. Toen het er om half 1 naar uitzag dat het droger werd, trok ik direct mijn loopplunje aan en ging de deur uit. Dl1 betekent dat ik ongeveer 7min/km moet lopen en ik was echt van plan me daaraan te houden.

 

En ja, die schoenen.... ik weet het niet.... ook nu had ik last van tintelende tenen aan mijn linkervoet....Is het een kwestie van doorzetten? Wennen? Ik weet het niet. Komende week zal ik er nog een paar keer mee lopen en daarna beslissen wat ik doe. Liefst zou ik gewoon op mijn oude schoenen doorlopen, maar ja, ik zal de antipronatie toch een kans moeten geven.....volgens therapeut en verkoper zou dit toch echt beter zijn.... Wordt vervolgd.

 

Op aanraden van mijn nieuwe therapeut, heb ik donderdag een loopanalyse laten maken bij de Athletic Shop in Eindhoven. Ik kreeg een paar neutrale, soepele schoenen aan en moest ik buiten een stukje heen-en-weer rennen. Volgens de verkoper was het meteen duidelijk: ik knikte met mijn enkels behoorlijk naar binnen, dus is het zaak om met een antipronatie-blokje te gaan lopen. Vervolgens werd er een opname gemaakt op de loopband en kon ik het zelf zien: mijn enkels blijken inderdaad niet stabiel recht, dus moesten er nieuwe schoenen komen.

Er werd een stapel dozen met schoenen klaar gezet en ik kon mijn gang gaan. Aantrekken, naar buiten om een stukje hard te lopen en weer terug naar de winkel voor het volgende paar. Uiteindelijk bleef als laatste de keuze tussen een paar Saucony's en een paar Nikes over. Moeilijk, allebei liepen ze lekker.

Maar omdat ik al jaren op Saucony's loop en regelmatig blessures had, koos ik nu voor de Nike's. Een soepele schoen met steun op de juiste plaats, volgens de verkoper.

's Avonds moest ik natuurlijk meteen een rondje lopen om ze uit te proberen en de 1e indruk is goed. Wel voelde ik na afloop een vervelend spiertje in mijn rechter knieholte. Met andere woorden: rustig opbouwen met deze nieuwe schoenen. Hopelijk is dit weer een stapje richting blessurevrij lopen, dus is het zaak om geen nieuwe blessure te kweken :)

 

En na mijn rondje lopen, was het tijd om een koffer in te pakken, want mijn volgende loopje zou in Parijs zijn. Al maanden geleden was dit weekend afgesproken om met 4 vriendinnen lekker de hort op te gaan en ik had er dan ook erg veel zin in. Vrijdagmorgen vertrokken we en na een rustige reis, waren we om 3 uur in ons appartement. Even wat opfrissen en daarna de deur uit voor een flinke wandeling langs een aantal hoogtepunten van deze super stad.

Zaterdagmorgen stond ik al vroeg naast mijn bed om een kort rondje te gaan hardlopen, want in Parijs zijn en niet hardlopen, dat kan natuurlijk niet. Ondanks de regen en een paar vriendinnen die er de lol niet van konden inzien, genoot ik met volle teugen van mijn rondje. Vanaf het appartement naar de Eiffeltoren, er onderdoor, de Seine oversteken, naar het Place d'Alma, dan de Avenue George V in. Uitkomend op de Champs-Elysees.

Kijkend naar links zie je dan de imposante Arc de Triomphe, maar ik ging rechtsaf over de Champs-Elysees richting Louvre. Maar voor ik daar was ging ik opnieuw rechtsaf, liep tussen het Grand Palais et Petit Palais door, over de Pont des Invalides richting Dome des Invalides, om nogmaals rechtsaf te gaan en de straat terug te vinden waar ons appartement was. Totaal 5,5km in 40 minuten, inclusief stoppen voor foto's en stoplichten. Jammer van de regen, maar desondanks heerlijk genoten van het hardlopen.

 

Gelukkig was dat ook de enige regenbui die we hadden die dag, want hoewel ik geen hekel heb aan hardlopen in de regen, is slenteren door Parijs in de zon veel prettiger. We bezochten die dag kerkhof Pere Lachaise, de Sacre Coeur, Montmartre, een aantal winkelstraten en Galery Lafayette, waar het panoramadak veel indruk maakte. 's Avonds aten we in het Quartier Latin.

Zondag hadden we mazzel met een extra uurtje en na het appartement opgeruimd te hebben, bezochten we Napoleon in het Dome des Invalides en maakte we een wandeling, die werd afgesloten met koffie op een terrasje.

Zo'n weekend Parijs is eigenlijk veel te kort, het blijft iedere keer dat ik er ben een zeer indrukwekkende stad met al die statige gebouwen. Binnenkort maar weer een nieuw weekend plannen :)

Hoewel buienradar me voorspelde dat ik halverweg mijn rondje flink nat zou worden, vallen de eerste druppels pas als ik weer bijna thuis ben. En als ik de deur achter me dichttrek, begint het echt te regenen. Prima timing dus!

 

(een stukje Malpie)

 

Een training van 60 minuten in dl1 stond vandaag op het schema. En omdat dit weekend het laatste weekend van de kunst-tentoonstelling op de Malpie zou zijn, wilde ik een deel van die route lopen. Krent als ik ben, koos ik niet voor de hoofdingang om het bos-en-heidegebied in te gaan, maar een openbaar bospad richting de kunstwerken.

Het eerste dat ik merkte van enige kunst, waren touwen gespannen over het pad. Oeps, bijna niet gezien en heel blij dat ik erover heen kon stappen ipv struikelen. Gelukkig zat ik niet op de mtb, want of ik het dan op tijd gezien zou hebben....

Even verderop staan mensen te kijken bij touwen gespannen tussen bomen. Blijkbaar vinden ze het interessant, maar ik kon er de kunst niet van inzien. Daarna loop ik langs een boomstronk waar een kind een paar autootjes op gezet heeft. Dacht ik.. het blijkt 1 van de kunstwerken te zijn....

Dan loop ik langs een stukje heide waar een roze touw doorheen gevlochten ligt. Het roze gaat over in knalgroen en dan in paars.... kunst... hmmm.

Bij 1 van de vennetjes staat een prullenbak, tenminste dat denk ik als ik aan kom lopen. Maar ook dat blijkt bij de kunstobjecten te horen. Mijn smaak is het niet qua kunst, maar er lopen best veel mensen op de route die uitgebreid staan te kijken en zelfs aantekeningen maken op blaadjes papier. Misschien had ik toch een programma moeten kopen om de achterliggende gedachte bij de kunstwerken te begrijpen.  Af en toe kom ik een creatief geval tegen dat dan weer wel aardig is om te zien, maar ik blijf me afvragen waarom de Malpie, een schitterend natuurgebied zo moet worden mis/gebruikt. Nou ja, de volgende keer dat ik er weer loop, zal het allemaal opgeruimd zijn.

 

De training gaat lekker. Ik moet regelmatig wat terug in tempo. Na de ietwat te snelle training van donderdag, wil ik me nu wel aan de snelheid houden. En na afloop blijkt dat ik dat vrij aardig gedaan heb. Het waren weer 9 fijne kilometers!

Na de halve marathon van Eindhoven, was het zaak om even gas terug te nemen, om mijn pootje (en de rest van het lijf) wat rust te gunnen. Maar natuurlijk was het wel een actief herstel, want helemaal zonder hardlopen, dat kennie!

 

Maandagmiddag was ik vrij en scheen de zon. Er stond een rustig uurtje op het schema, dus besloot ik lekker het bos in te gaan. Een rondje rond de Kempervennen.

Veel bospaden, mul zand, zelfs wat modder, en het laatste stuk via een mtb-pad richting huis. Ik liep heerlijk, vooral het feit dat ik me continu moest inhouden om het rustige tempo te kunnen vasthouden, voelt heel fijn.

Vandaag mocht ik een tempo sneller lopen, 45min in dl2. Altijd een uitdaging of ik het wel kan. Het vertrouwen in het lijf moet wat dat betreft echt nog groeien. Maar....het ging super. Ik wilde niet te hard lopen, maar wel binnen de zone. Regelmatig keek ik op mijn horloge om de tijd in de gaten te houden en ik dacht dat ik me goed aan de "snel"heid hield. Het voelde goed, de beentjes wilden graag vooruit, hartslag was aan de hoge kant, maar ach, niet te gek hoog.

En als je dan je Garmin uitleest in de computer en blijkt dat je veel sneller hebt gelopen dat je dacht, dan is dat helemaal een opsteker. Het werd een rondje op de grens van dl2/dl3, harder dan de bedoeling was, maar wel goed voor het vertrouwen!

 

Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst met mijn blessure bij een fysio- en/of podotherapeut aanklopte. Aangezien fysio geen baat had, had het m.i. geen nut om daarmee door te gaan. Met de zooltjes van de podo loop ik nog steeds, maar echt geweldig helpen doen die dingen niet.

En na massages, tapen, ijzen, slapen met de strassbourgsock, aangepast trainen en rek-en-strekoefeningen, wat allemaal wel iets hielp, maar geen van alle echt helemaal om van de pijn af te komen, is het nu tijd om weer eens verder te kijken of er niet toch ergens een therapeut is die me wel kan helpen.

Van Annemarie, die mijn gevalletje had besproken met haar therapeut, kreeg ik de tip om eens op zoek te gaan naar een orthopedisch manueel therapeut (zie ook www.naomt.nl). Deze man/vrouw zou verder kijken dan alleen naar de spieren in mijn voet, en ook botten en gewrichten bekijken. En verhip, ff googlen leverde me een naam op van iemand in mijn eigen woonplaats. En onder het mom van: baat het niet, het schaadt waarschijnlijk ook niet, maakte ik een afspraak.

Afgelopen vrijdagmiddag om 3 uur zat ik dus bij hem in de spreekkamer en na een lange intake (waarin ik er achter kwam dat hij ook de hm van Eindhoven had gelopen) was het tijd om een diagnose te stellen. Ik dacht dat hij naar mijn voet zou kijken en voelen, maar hij heeft mijn voet gewoon niet aangeraakt. Hij was niet geinteresseerd in de pijnplek, hij wilde de oorzaak achterhalen zei hij. Dat klonk mij wel goed in de oren! 

Het enige wat hij deed was kijken. Buig eens voorover, achterover, naar links, naar rechts, sta op 1 been, andere been. Daarna moest ik languit op de behandeltafel gaan liggen voor een aantal krachttestjes. En toen zei hij: "Oke, ik zie het al. De oorzaak zit in je rug".

Volgens hem zit er tussen de 2e en 3e lendewervel een "storing". Links is minder beweegbaar dan rechts, rechts moet dit opvangen en daardoor ontstaat een overbelasting aan die voet dus.... of zoiets.... geloof ik.

Hij gaat nu een behandelplan maken en volgende week is de volgende afspraak. Ik ben heel benieuwd en dit krijgt dus een vervolg.

Zal dit het begin van het einde zijn???

 

 

 

Wat was het gisteren 10-10-10 een superdag in Eindhoven!

Al om 10 uur liep ik vanaf het station richting centrum, naar de bus van Van Gansenwinkel, onze sponsor van de dag.

Na een kop koffie in de bus, arriveerde Kitty ook en samen liepen we naar de start van de hele marathon om Jolanda uit te zwaaien en succes te wensen. Hier kwamen we Tiny tegen en en samen zochten we een plaatsje net voorbij de start. Het was maar goed dat Jolanda ons zag staan, zodat we haar nog ff succes konden wensen, want anders zou ze ons voorbij gelopen zijn, zonder dat we haar hadden gezien, zo snel ging ze (4.13 op de hele marathon!).

Daarna was het tijd voor koffie in 't Mulderke, even een stukje rust en zitten. Die voeten van ons zouden het nog zwaar te verduren krijgen later op de dag.

Na de koffie liepen Kitty en ik naar het stadhuisplein, waar ook Annemarie naartoe kwam en iets later ook Jeroen. Ook de mensen van Van Gansenwinkel arriveerden  en het werd gezellig druk.

(foto met dank aan RunningGerard)

 

Ook een aantal twitteraars en chatnrunners (Hardlopendeboer, RunningGerard, Maurice, Chiel en Janine) die wisten dat wij op het stadhuisplein zouden zijn kwamen langs, super om iedereen te ontmoeten.

Om 13.00 uur was het tijd voor de officiele groepsfoto's van het Van Gansenwinkel team en daarna gingen we naar de start. Deze keer geen aparte start voor de bedrijfslopers, maar een gezamelijk start via 2 sluisen. Over de matten en hup daar gingen we.

Het is zo moeilijk om bij de start rustig te beginnen. Je bent fris, je hebt er zin in, je wilt zo snel mogelijk lopen... maar toch moet je inhouden, rustig aan doen en vooral krachten sparen. Het liep prima in het begin, lekker ontspannen en de km-tijden liepen zoals ik dat wilde.

Opeens liep er iemand naast me: hoi Esther... een blik opzij en hee, da's RunningSjaak, leuk om zo kennis te maken :) Maar niet te lang meelopen, want hij liep toch wel een behoorlijk tempo hoger. Daarna liep er opeens een andere bekende naast me voor een kort praatje. En daarna de volgende, Maurice, die me niet 1x maar zelfs 3x inhaalde.

Bij iedere drankpost mocht ik van mezelf heel even wandelen, eerst bekertje water aanpakken, aan de kant zien te komen, wandelend het bekertje leegdrinken en dan hup weer verder. Op die manier kon ik die 21,1 km mooi in stukjes hakken en lukte het me om verder nergens te hoeven wandelen.

Na 16km liepen we weer het centrum in en dan zie je al aan de overkant de snelle lopers aan hun laatste meters beginnen, zij zijn er al bijna en ik moest nog 5km, de zware laatste kilometers, eerst weer wegbuigend uit het centrum een lang recht stuk en daarna gelukkig weer terug naar de Dommelstraat, de Markt, Stratumseind en daarna eindelijk de laatste bocht richting de finish.

(foto met dank aan Janine)

 

En in die laatste bocht stond Tiny! Die minstens net zo trots was als ik. Na een high five liep ik de laatste 200meter, onder de finishboog door en wat was ik blij dat ik er was!

Hoewel het een tijd van niks was, had ik het toch maar mooi gedaan. Ondanks een lastige pees onder mijn voet, ondanks dat de trainingen niet altijd even makkelijk gingen, had ik deze halve marathon wel uitgelopen.

Terug bij de bus stonden meer tevreden mensen. Kitty had super gelopen, in haar 1e hm liep ze een geweldige tijd (2.12), maar helaas had Annemarie weer veel last van haar hamstring en had ze niet fijn gelopen.

Heerlijk was het om te kunnen gaan zitten, iets te drinken en ons daarna om te kleden voor het volgende belangrijke deel van de dag: het naborrelen :)

Eerst naar 't Mulderke, waar een aantal twitteraars en chatnrunners bijeen waren. Maar na een half uurtje had ik het staan wel gezien en gingen we verder. Naar de markt, naar de Queen, waar Jolanda zou zijn. Maar het was daar zo druk dat we besloten ergens te gaan zitten. Annemarie moest helaas naar huis, maar Kitty en ik zochten een cafe uit waar we konden eten.

Toen we daar zaten, ging er een smsje naar Jolanda en die kwam even bij ons zitten, Even snel wat napraten hoe het met haar was vergaan tijdens de hele marathon. Maar ze moest ook snel weer terug, omdat het bijeengelopen bedrag voor de stichting Marathoon (waar Jolanda voor liep) bekend zou worden gemaakt.

Kitty en ik bleven lekker zitten, aten onze biefstuk en genoten van de rust na een hectische, maar super gezellige dag. Ook RunningSjaak en zijn loopmaatje zaten nog ergens op het terras op de markt en via twitter werden ze uitgenodigd nog even bij ons te komen zitten. Helaas moesten er bussen en treinen gehaald worden, dus die kennismaking was maar van korte duur, maar dat doen we gewoon nog een keer over!

 

Achteraf terugkijkend kan ik zeggen, dat deze dag me veel pijn en moeite heeft gekost in de aanloop er naartoe. Regelmatig heb ik op het punt gestaan om op te geven, maar toch ging ik door. En ik kan wel zeggen: het is de moeite zeker meer dan waard geweest. Vorig jaar om deze tijd dacht ik niet dat ik ooit nog zou lopen, maar het is toch gelukt. Nu verder werken aan herstel, vrijdag de 1e sessie bij weer een nieuwe peut, en dan ga ik door met de trainingen. Op naar de volgende wedstrijd, op naar een mooiere tijd, maar vooral blijven genieten van het hardlopen!

 

 

 

 

Het is donderdag, nog maar 3 dagen voordat de halve marathon van Eindhoven van start gaat. De laatste trainingen zijn gelopen, de dagen van extra rust breken nu aan. Meer dan wat ik er tot nu toe voor gedaan heb, kan ik er niet meer voor doen.

Ben ik er klaar voor? Ja zeker ben ik er klaar voor, ik heb er zin in!

 

Maar waarom dan die kriebels in mijn maag? Is dat de wedstrijdspanning? Ik snap er eigenlijk helemaal niks van.  Waar zou ik nou toch zenuwachtig voor moeten zijn?? Er staat niks op het spel en ik ga niet voor een bepaalde tijd. Het gaat gewoon om het uitlopen en genieten van de sfeer onderweg.

Waarschijnlijk komt het omdat ik sinds januari heb toegewerkt naar deze wedstrijd. Omdat ik, ondanks dat het niet snel zal gaan en niet makkelijk zal zijn, ondanks dat ik weet dat ik volgende week pijn aan mijn pootje zal hebben, toch graag door Eindhoven wil lopen. Gewoon omdat ik dat wil en omdat ik dat kan, om de sfeer voor de start, om het publiek en de muziek langs de kant van het parcours en natuurlijk voor alle verhalen na afloop.

Wat zal ik na afloop graag uithijgen bij de Van Gansenwinkelbus, alle verhalen aanhoren en heerlijk nagenieten bij een borrel en een hapje ergens op de markt.

 

En de eerst volgende training loop ik in mijn Eindhoven Marathon shirtje!

 

 

 

Een paar maanden geleden liep ik al eens in het Leenderbos, een hele mooie, maar ook eenzame omgeving. Eigenlijk een beetje te eenzaam vond ik toen. En zeker nadat ik in een artikel las, dat in het Leenderbos veel wilde zwijnen voorkwamen, ben ik daar niet meer naar terug geweest. Maar ik had wel in gedachten, dat als ik weer eens samen met iemand zou lopen, ik daar graag weer naar terug zou gaan.

Dus toen Kitty en ik afgelopen zaterdag samen onze laatste lange duurloop gingen lopen, wilde ik toch wel weer graag terug dat bos in.

Vandaar dat we een route uitstippelde op de kaart met wandelpunten en op pad gingen.

Het begin van de route was makkelijk te vinden, namelijk meteen bij de parkeerplaats, maar bij het 1e punt liepen we al te ver door. Gelukkig lette Kitty beter op en gingen we terug. Een onverhard heuvelachtig pad op, modder, takken, eikels, oeps... het gesprek ging meteen over enkels breken en de halve van Eindhoven niet kunnen lopen...

Heel erg makkelijk ging het lopen van nummer tot nummer niet. Aangezien we af en toe te veel praatten, misten we volgens mij toch wel wat nummertjes, maar telkens kwamen we toch weer terecht op de juiste route. Stukjes verhard en onverhard pad wisselden elkaar af. Af en toe moesten we heel voorzichtig rondom plassen op het pad heen lopen, uitkijkend dat we niet uitgleden. Over smalle bospaadjes en dan weer over een fietspad of langs een heideveld. En geen mens te bekennen in dat bos, we liepen echt helemaal alleen.

Daarna liepen we over een wildrooster het natuurgebied de Hasselvennen in en kwamen eerst een aantal schapen tegen en zagen daarna in de verte de Schotse Hooglanders liggen op het pad. Ik wist dat ze hier los liepen, maar om ze dan ook echt tegen te komen...toch wel erg grote beesten. 

Gelukkig hoefden we niet helemaal langs ze te lopen. Een routebordje gaf aan dat we moesten afslaan vlak voor de kudde. Maar niet voordat we even gestopt waren voor een foto-momentje.

De route ging verder, langs het boswachtershuisje, de Valkenswaardseweg over naar het bos aan de andere kant van de weg, via de wandelbrug over de snelweg en dan door het bos terug naar de viaduct bij Leende, waar we de auto achter hadden gelaten.

Het viel me totaal niet tegen deze keer. Na 2 weken achtereen een moeizame training te hebben gelopen, ging het deze keer gelukkig een heel stuk beter.

We liepen uiteindelijk 17km in 2 uur tijd, ons netjes gehouden aan de opgegeven snelheid.

Wat mij betreft een route om nogmaals te gaan lopen, erg mooie natuur, en door het gezelschap een zeer gezellig loopje!

 

Nog maar 10 dagen te gaan voor de halve marathon van Eindhoven van start gaat. Een dag waar ik vanaf eind januari voor getraind heb. Een periode van ups en downs. De trainingen sloeg ik alleen over als mijn voet echt niet mee wilde werken. Ik liep braaf de langzame tempo's die de trainer mij opdroeg. En hoewel ik vaak wel harder wilde, kon ik vaak niet eens harder. Conditie en lichaam lieten het af en toe afweten. Maar door stug door te gaan, werden de trainingentijden langer, werd het tempo heel voorzichtig een heel klein beetje opgevoerd. Maar dat alles alleen als mijn voet het toeliet.

En het ging steeds iets beter. Zowel met de conditie als met het lijf. De pijn in mijn voet werd minder, terwijl de belasting meer werd. De Tilburg Ten Miles werd 1 van de hoogtepunten in mijn trainingsperiode. Snel ging het niet, maar wat liep ik lekker.  Juichend kwam ik dan ook over de streep, bij lange na niet als winnaar van de loop (dream on Esther) maar ik voelde me wel winnaar.  Dit had ik toch maar mooi wel kunnen doen.

Daarna kwamen een paar weken met lange duurlopen. De ene ging makkelijker dan de ander, maar ik liep ze. Zaterdag is de laatste lange training. Die ga ik lopen met Kitty, voor haar een laatste, langzame, rustige training. Voor mij een laatste, lange training en door samen met Kitty te lopen hoop ik me een beetje aan haar te kunnen optrekken en daardoor makkelijker te lopen. We gaan het zien zaterdag.

 

De trainingen van deze week gingen in ieder geval prima. Dinsdag was het een loopje van 8km, waarin 2 tempoblokken van 10min in dl3. Vandaag in de regen een rustig loopje van 10km. Als ik 10-10-10 net zo lekker loop als deze 2 trainingen, dan gaat het helemaal goed komen. En als ik dan over de finish ga, reken maar dat ik dan weer zal juichen!

Ook dit weekend stond er weer een lange duurloop in het schema, namelijk 110 minuten hardlopen. Na de moeizaam verlopen training van vorige week, zag ik er redelijk tegenop, maar het kon alleen maar beter gaan. En toen manlief voorstelde om op zondagmorgen samen te gaan, besloot ik op zaterdag lekker mijn rust te nemen en de loop uit te stellen tot een dag later.

 

Zondagmorgen stonden we redelijk vroeg op, om fatsoenlijk gegeten te hebben voor ons loopje en rond 10 uur gingen we samen de deur uit. Ik had een rondje bedacht, een rondje dat ik 2 jaar geleden voor het laatst liep, toen ik trainde voor de HM van Eindhoven 2008. Manlief paste zijn tempo aan en samen liepen we het dorp uit.

Tot 11,5 kilometer ging het lopen redelijk makkelijk, hoewel ik wel blij was dat we op dat punt het zandpad konden verlaten en het fietspad begon. Een verharde ondergrond loopt wel zo makkelijk.

 

Heel even wandelen en een slok water, waren genoeg om weer wat energie op te doen en verder te kunnen. Door Schaft en daarna de Malpie op. Het ging zwaarder en zwaarder en het idee dat ik vandaag nog zo'n 5km moest lopen maakte me op dat moment niet echt vrolijk.

Gelukkig had de plaatselijke kunst-afdeling daar rekening mee gehouden en speciaal om mij af te leiden waren een aantal beelden geplaatst in het bos. Samengebonden takken, purr-schuim, lakens, van alles was gebruikt om een aantal kunstenaars aangenaam bezig te houden. Niet dat ik er de kunst van inzag, maar toch, elke afleiding was mee genomen.

De laatste 2 kilometer gingen moeizaam, ik beschouwde het maar als een goeie oefening voor de laatste loodjes tijdens de hm en zag in gedachten  het Stratumseind voor me, ik ging het bruggetje al over en daar was de eindstreep. Pfff, na 17,5 km en 2 uur later, waren we weer thuis.

 

Hoewel het lopen op zich vrij moeizaam gaat, houd mijn voet zich vrij aardig. Tijdens het lopen heb ik geen last, maar na afloop voel ik het toch wel. Zeker na een tijdje rust, zit mijn voet helemaal vast en duurt het even voor ik weer soepeltjes kan lopen. Ik ben nu zelf aan het oefenen met tapen, maar tot nog toe zonder veel succes.

Vlak voor Eindhoven laat ik het nog een keer professioneel intapen, zodat niks het uitlopen van de 3e en langzaamste hm in de weg kan staan :)

Soms loop je van die lekkere trainingen, die weinig moeite kosten en dan kom je thuis vol energie, vol moed voor je volgende loopje. Gelukkig zijn de meeste trainingen zo.

 

Maar er zijn ook trainingen die kosten een hoop energie, veel pijn en moeite en dan kom je thuis om op de bank te gaan zitten en er niet meer af te komen. En waarom het de ene keer zoveel makkelijker gaat dan de andere keer? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het gisteren zo'n training was die ik snel wil vergeten.

Gistermorgen ging ik op pad voor een rondje van ongeveer 17km. De route was op vrijdag al bedacht en uitgezet en ik had er zin in. Maar al tijdens de 1e kilometer merkte ik dat het niet makkelijk zou gaan. Toen ik na 3,5 km het bos uitkwam had ik al de neiging om om te draaien en snel naar huis te gaan. Maar ja, daarvoor was ik niet op pad gegaan, dus ging ik verder.

Vanuit het bos kwam ik op een zandpad uit dat me naar Riethoven zou voeren. Ik was heel blij dat ik daarna weer enige tijd op een klinkerpad, verhard kon lopen. Moeilijk en moeizaam ging het. Hoe ik ook probeerde mijn gedachten te verzetten, het lukte me niet, ik kon alleen maar denken aan mijn hijgende ademhaling en mijn pijnlijke bovenbenen. Toen me door een achteropkomende automobilist dan ook de weg gevraagd werd, vond ik het helemaal niet erg om even te stoppen en te vertellen hoe hij in Eersel zou kunnen komen. Even lopen, slokje water en dan toch maar weer verder. Toch opnieuw een bospad in, zodat ik onverhard kon lopen, aangezien dat toch beter is voor mijn voet.

Een paar minuten later was ik zelfs heel blij dat ik in het bos liep, want mijn darmen begonnen te vervelen. Een paar dichte struiken waren snel gevonden en ik hoop dat die struiken blij waren met een lading extra mest...

Bos uit, Riethoven in, jeetje wat een mooie huizen staan daar, elke keer dat ik hier loop kijk ik mijn ogen uit. Langs de "grote" weg wilde ik terug richting Waalre lopen en het 1e deel van die weg is erg mooi, breed fietspad langs het bos. Pfff, gelukkig langs het bos, want opnieuw dook ik weg achter een paar bomen en struiken. Het luchte weer op en ik kon weer verder.

Helaas hield het fietspad op en ik moest verder over de weg. Een weg waar 2 auto's met moeite langs elkaar konden rijden. En daar liep ik, beetje door de berm, beetje over de weg, regelmatig wegduikend voor het tegemoet komende verkeer dat absoluut niet van plan was in te houden. 

 

In Waalre liep ik een klein stukje door het dorp, waarna ik weer het buitengebied opzocht. Ik wist ongeveer welke kant ik op moest, maar ik liep toch verkeerd. Geen idee waar ik precies was, maar ik dacht ongeveer de weg te weten en ik liep gewoon door.

Dit pad kende ik niet, maar volgens mijn richtinggevoel liep het de juiste kant op, dus volgde ik het maar. En jippie, gelukkig, ik kwam ongeveer uit waar ik uit wilde komen. Nu alleen nog achterlangs naar Dommelen, richting voetbalvelden en vandaar naar huis. Ik was weer op bekend terrein. Ik wist dat ik nog maar zo'n 3km moest lopen om thuis te komen, maar jeetje, wat kan 3km soms ver zijn...

Het lukte me om "hard"lopend thuis te komen. Schoenen werden meteen uitgeschopt op de mat en ik ging zitten. Pas na 10minuten wilden mijn benen weer staan en kon ik in de keuken een glas water en een peperkoek pakken. Thuiskomen vol energie was het vandaag niet, maar deze karakter training had ik mooi wel helemaal uitgelopen!

Hoewel het gisteren super mooi hardloopweer was, kwam ik er niet aan toe om mijn loopschoenen aan te trekken voor een rondje. Shoppen en naar de kapper gaan met mijn oudste dochter waren gisteren belangrijker en soms, heel soms moet het hardlopen daarvoor wijken.

Daarom stond het rondje voor vandaag op de kalender. Maar al bij het wakker worden hoorde ik de regen tegen de ramen en ik besloot me nog maar eens om te draaien en lekker warm in bed te blijven.  Maar als ik had willen blijven liggen tot het droog was, dan lag ik nu nog in bed. Dus ben ik toch maar opgestaan, heb mijn loopspullen aangedaan en ben met een boek op de bank gaan zitten om mijn ontbijt te laten zakken, zodat ik kon gaan zodra het weer beter werd.

Maar het werd niet veel beter en op buienradar zag het er ook niet echt opbeurend uit, dus na de nodige virtuele aansporingen via twitter, ging ik toch maar op pad voor mijn rondje. Nou ja rondje, eigenlijk is het een driehoek, met 3 lange zijdes van 5km. Ooit was dit mijn favoriete driehoekje en liep ik het in 1.31. Deze keer deed ik er heel wat langer over met mijn 7 min/km.

Het 1e deel gaat langs de Provinciale weg via Westerhoven naar Bergeyk. En als je maar genoeg links op het fietspad liep, dan heb je geen problemen met langsrijdende auto's. Maar als ik wat meer rechts ging lopen om plassen te ontwijken, dan kreeg ik nog eens een extra douche. Pff, alsof ik nog niet nat genoeg werd van de miezerende, zeurende regen.

Vlakbij de 1e afslag stopte het met zachtjes regen en begon het te plenzen. Ik dacht nog even: gelukkig, zo meteen draai ik af en loop ik onder bomen, dan zal het wel minder erg zijn. Nou.... niet dus! Het 2e deel van deze gelijkzijdige 3hoek gaat over een fietspad door het bos en de druppels die van de boomtakken afdruppelden, maakten dat het nog natter werd. Niet alleen mijn kleding was nu nat, maar nu begonnen ook mijn sokken nat te worden en ik sopte lekker in mijn schoenen.

Het bos verdwijnt en ik loop langs een weiland, in de stromende regen. Er komt een auto langs en ik hoor getoeter. Als ik opkijk zie ik een paar knullen op hun hoofd wijzen. Tsja... misschien hadden ze wel gelijk op dat moment. Maar eigenlijk vond ik de regen niet eens zo heel erg. Niet dat ik niet liever het zonnetje had gezien, maar ik liep toch wel lekker, redelijk ontspannen en zonder enige tegenzin.

Het laatste deel gaat langs de Luikerweg, een drukke weg, maar omdat ik over het fietspad loop, van de weg afgescheiden door een bomenrij, is het fijn lopen. Ik weet dat ik aan de laatste 5km begin en voel me nog steeds goed. Deze ronde uitlopen gaat geen problemen opleveren. De Kempervennen komen in zicht en dan ben ik bijna thuis. Nog 1 bochtje en ik zie de Dommelsch Brouwerij al liggen. Da's altijd mijn richtpunt, dan ben ik zo goed als thuis.

Na 1 uur 43 minuten en 55 seconden sta ik na 15km druipend en wel weer binnen. Met een goed gevoel, zowel doordat ik toch ben gegaan in de regen, als de manier waarop ik gelopen heb.

 

Nog maar 4 weken, nog 3 lange duurlopen, en dan is het 10 oktober. Hopelijk is het dit jaar, in tegenstelling tot vorig jaar, wel een droge halve marathon in Eindhoven.